FUNDACJA RODZINNA – NIE TYLKO OCHRONA MAJĄTKU. JAK MOŻNA WSPIERAĆ CZŁONKÓW RODZINY?

Fundacja rodzinna kojarzy się przede wszystkim z ochroną majątku i planowaniem sukcesji. W praktyce jej rola może być jednak znacznie szersza. To narzędzie, które pozwala nie tylko zarządzać aktywami, ale również w przemyślany sposób wspierać członków rodziny fundatora.

Świadczenia wypłacane przez fundację mogą obejmować różne obszary życia – od edukacji, przez zdrowie, aż po wsparcie w trudnych sytuacjach życiowych. Zakres pomocy można elastycznie dopasować do potrzeb rodziny oraz zasad określonych przez fundatora w statucie fundacji.

Poniżej przedstawiamy przykłady świadczeń, które fundacja rodzinna może realizować.

• Finansowanie leczenia i rehabilitacji

Fundacja rodzinna może pokrywać koszty związane z leczeniem członków rodziny – w tym specjalistyczne zabiegi, rehabilitację czy zakup sprzętu medycznego. Takie wsparcie ma szczególne znaczenie w przypadku przewlekłych chorób lub nagłych problemów zdrowotnych wymagających kosztownych terapii. Fundacja może także finansować prywatne ubezpieczenia zdrowotne lub dostęp do wysokiej jakości opieki medycznej.

• Finansowanie edukacji

Świadczenia z fundacji mogą obejmować również koszty edukacji, takie jak:

• czesne za studia w Polsce lub za granicą,
• kursy i szkolenia specjalistyczne,
• zakwaterowanie podczas studiów,
• zakup materiałów edukacyjnych.

Fundator może także określić dodatkowe warunki, np. powiązać wsparcie z wyborem określonego kierunku studiów lub osiąganiem określonych wyników w nauce.

• Stypendia naukowe dla utalentowanych członków rodziny

Fundacja może przyznawać stypendia naukowe osobom osiągającym ponadprzeciętne wyniki w nauce lub prowadzącym działalność badawczą. Tego rodzaju wsparcie pozwala rozwijać talenty i realizować ambitne projekty naukowe. Kryteria przyznawania stypendiów mogą być jasno określone przez fundatora i nawiązywać np. do rodzinnych tradycji czy wspierania określonych dziedzin nauki.

• Wsparcie osób z niepełnosprawnościami

Fundacja rodzinna może również zapewniać wsparcie osobom z niepełnosprawnościami poprzez finansowanie:

• specjalistycznej opieki,
• rehabilitacji,
• sprzętu wspomagającego codzienne funkcjonowanie,
• adaptacji mieszkań.

Takie działania poprawiają komfort życia i zwiększają samodzielność osób wymagających dodatkowego wsparcia.

• Pomoc w trudnych sytuacjach życiowych

Fundacja może pełnić funkcję rodzinnego zabezpieczenia finansowego. W sytuacjach kryzysowych – takich jak utrata pracy, poważna choroba czy wypadek – możliwe jest wypłacenie zapomogi lub jednorazowego świadczenia.

Dzięki temu członkowie rodziny mogą liczyć na wsparcie w trudnym momencie, bez ryzyka nagłego pogorszenia sytuacji finansowej.

• Rodzinna „emerytura”

Fundacja może także wypłacać regularne świadczenia dla seniorów w rodzinie, tworząc swoistą formę prywatnej lub rodzinnej emerytury. Tego typu rozwiązanie pozwala zapewnić starszemu pokoleniu stabilność finansową i poczucie bezpieczeństwa, a także może obejmować dodatkowe wsparcie np. w zakresie opieki zdrowotnej czy aktywności rekreacyjnych.

• Wsparcie na start w dorosłość lub biznes

Fundacja rodzinna może również wspierać młodsze pokolenie poprzez finansowanie:

• rozpoczęcia działalności gospodarczej,
• zakupu pierwszego mieszkania,
• rozwoju kariery zawodowej.

Takie wsparcie może być uzależnione od spełnienia określonych warunków – np. ukończenia studiów, zdobycia doświadczenia zawodowego czy zaangażowania w działalność rodzinnego biznesu.

Jak pokazują powyższe przykłady, fundacja rodzinna może pełnić znacznie szerszą rolę niż tylko ochrona majątku i planowanie sukcesji. Przy odpowiednim zaprojektowaniu staje się narzędziem wspierającym członków rodziny w wielu obszarach życia – od edukacji i zdrowia po rozwój zawodowy czy zabezpieczenie finansowe. To właśnie elastyczność w określaniu zasad wypłaty świadczeń sprawia, że fundacja może być dopasowana do indywidualnych potrzeb i wartości danej rodziny.

NAJEM PRYWATNY A JEDNOOSOBOWA DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA

Coraz częściej zdarza się, że przedsiębiorcy prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą wynajmują prywatne mieszkania. W takiej sytuacji pojawiają się pytania o obowiązki podatkowe – zarówno w zakresie podatku dochodowego (PIT), jak i podatku VAT.

Najem prywatny a podatek dochodowy (PIT)

Sposób opodatkowania zależy przede wszystkim od tego, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy poza nią. Jeśli najem jest elementem działalności gospodarczej – przychody są opodatkowane zgodnie z formą opodatkowania wybraną dla firmy (np. skala podatkowa, podatek liniowy). Jeśli jest to najem prywatny, czyli prowadzony poza działalnością gospodarczą -obowiązuje ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Stawki ryczałtu wynoszą:

• 8,5% – dla przychodów z najmu do 100 000 zł rocznie,
• 12,5% – od nadwyżki ponad 100 000 zł.

Podatek wpłaca się miesięcznie lub kwartalnie (po spełnieniu warunków) do 20. dnia następnego miesiąca lub miesiąca po kwartale, na indywidualny mikrorachunek podatkowy.

Najem prywatny a VAT

Z punktu widzenia przepisów VAT nawet najem prywatny jest uznawany za działalność gospodarczą. Oznacza to, że osoba wynajmująca nieruchomość jest traktowana jako podatnik VAT. Nie oznacza to jednak automatycznie konieczności naliczania podatku VAT od czynszu. W przypadku wynajmu mieszkań często ma zastosowanie zwolnienie z VAT.

Usługa najmu może korzystać ze zwolnienia, jeśli łącznie spełnione są następujące warunki:

• wynajmowana nieruchomość ma charakter mieszkalny,
• wynajem odbywa się na własny rachunek,
• lokal jest wynajmowany wyłącznie na cele mieszkaniowe (np. dla lokatora lub społecznej agencji najmu).

Jeżeli przedsiębiorca jest czynnym podatnikiem VAT, powinien mimo zwolnienia:

• ująć najem w ewidencji sprzedaży VAT jako sprzedaż zwolnioną,
• wykazać ją w pliku JPK_VAT w okresie powstania obowiązku podatkowego.

Obowiązek podatkowy powstaje zazwyczaj z chwilą wystawienia faktury lub otrzymania zapłaty.

Jak rozliczać media przy najmie?

W praktyce bardzo często pojawia się pytanie, czy opłaty za media – takie jak energia elektryczna, woda, gaz czy ogrzewanie – powinny być traktowane jako część usługi najmu, czy jako odrębne świadczenie. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów, media w wielu przypadkach nie są elementem jednej kompleksowej usługi najmu, lecz stanowią odrębne świadczenia, które należy rozliczać osobno.

Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy najemca ma realny wpływ na wysokość zużycia mediów. Przykładowo, gdy w lokalu zamontowane są liczniki lub podliczniki, a rozliczenie następuje na podstawie faktycznego zużycia prądu czy wody. Wówczas właściciel mieszkania jedynie przenosi koszt tych usług na najemcę, a opłaty za media traktowane są jako odrębne świadczenia. W konsekwencji opłaty za media nie podlegają opodatkowaniu według zasad właściwych dla usługi najmu, lecz zgodnie z zasadami i stawkami właściwymi dla poszczególnych usług. Oznacza to, że należy je rozpatrywać oddzielnie od czynszu najmu.

RACHUNEK NIE ZASTĄPI FAKTURY W KSEF

Wraz z wprowadzeniem Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) pojawia się wiele pytań dotyczących nowych obowiązków przedsiębiorców. Jednym z częściej powtarzanych mitów jest przekonanie, że wystawianie rachunków zamiast faktur pozwoli uniknąć korzystania z systemu. Niestety, takie założenie jest błędne i może prowadzić do problemów z rozliczeniami podatkowymi.

Kto będzie objęty obowiązkiem KSeF?

Zgodnie z przepisami ustawy o VAT, obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych dotyczy podatników VAT. Warto pamiętać, że definicja podatnika w przepisach jest bardzo szeroka – obejmuje każdą osobę fizyczną lub prawną prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu VAT. Co ważne, status podatnika mają również przedsiębiorcy korzystający ze zwolnienia podmiotowego z VAT (np. ze względu na limit obrotów). Oznacza to, że sama rezygnacja z wystawiania faktur na rzecz rachunków nie zwalnia z obowiązków wynikających z przepisów.

Kiedy faktura ustrukturyzowana nie jest obowiązkowa?

Przepisy przewidują kilka wyjątków, w których nadal można dokumentować sprzedaż poza systemem KSeF. Dotyczy to m.in.:

• sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (B2C),
• transakcji z podmiotami bez siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce,
• niektórych usług dokumentowanych biletami pełniącymi funkcję faktury (np. przejazdy autostradą czy bilety kolejowe).

Liczy się charakter transakcji, nie nazwa dokumentu

Zmiana nazwy dokumentu z „faktury” na „rachunek” nie zmienia charakteru transakcji ani obowiązków wynikających z przepisów. Jeśli dana sprzedaż powinna być udokumentowana fakturą, przedsiębiorca nadal będzie zobowiązany do jej wystawienia zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Dlatego w najbliższym czasie szczególnie ważne będzie przygotowanie firmy na zmiany związane z KSeF – zarówno od strony organizacyjnej, jak i systemowej. Wdrożenie odpowiednich narzędzi oraz właściwe przygotowanie procesów księgowych pozwoli uniknąć błędów i zapewni zgodność z przepisami.

ZMIANA CZASU ZIMOWEGO NA LETNI A CZAS PRACY

Czy wiesz, jakie akty prawne regulują zmianę czasu zimowego na letni oraz letniego na zimowy? Zasady wprowadzania „czasu letniego” i „zimowego” reguluje:

• Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 marca 2022 r. w sprawie wprowadzenia i odwołania czasu letniego środkowoeuropejskiego w latach 2022-2026; Dziennik Ustaw 2022 poz. 539
• Ustawa z dnia 10 grudnia 2003 r. o czasie urzędowym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej – Dziennik Ustaw 2004 nr 16 poz. 144

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną, natomiast za czas niewykonywania pracy tylko wówczas, gdy przewidują to przepisy prawa pracy. Przepisy niestety nie określają wprost, czy wynagrodzenie należy się za godzinę nieprzepracowaną wynikającą ze zmiany czasu.

Zmiana czasu – z zimowego na letni – oznacza, że w nocy z soboty 28 marca na niedzielę 29 marca 2026 zegarki przestawimy z godziny 2:00 na 3:00 w nocy, czyli „do przodu”, wskutek czego pracownicy przepracują o jedną godzinę mniej niż obowiązujący ich zaplanowany dobowy wymiar czasu pracy w danym dniu roboczym. Biorąc pod uwagę fakt, iż pracownik byłby stratny (z przyczyn niezawinionych) jedną stawkę godzinową, należy dokonać rekompensaty finansowej za utraconą godzinę pracy. Wynagrodzenie należy wypłacić za taką liczbę godzin, jaką pracownik powinien przepracować w danym okresie rozliczeniowym zgodnie z wymiarem czasu pracy, w jakim jest zatrudniony.

Niewypracowanie obowiązującego pracownika dobowego wymiaru czasu pracy, w związku z przesunięciem czasu z zimowego na letni, nie może powodować dla pracownika negatywnych konsekwencji. Dlatego też pracownicy, których wynagrodzenie określone zostało stałą stawką miesięczną, za pracę w kwietniu tego roku, otrzymają wynagrodzenie za pełen miesięczny wymiar czasu pracy ustalony na dany okres rozliczeniowy zgodnie z art. 130 Kodeksu pracy.  W przypadku, gdy pracownik jest wynagradzany stawką godzinową, również powinien otrzymać wynagrodzenie za taką liczbę godzin, jaką powinien przepracować zgodnie z wymiarem czasu pracy, który go obowiązuje i liczbą godzin, jaka przypada do przepracowania w danym okresie rozliczeniowym. Utraconą godzinę pracy, w związku z przesunięciem czasu zimowego na letni, należy zrekompensować pracownikowi wynagrodzeniem przestojowym.

Za porę nocną uważa się (ramowo) kolejne 8 godzin pomiędzy 21:00 a 7:00. W przepisach wewnątrzzakładowych, czyli w układzie zbiorowym pracy, regulaminie pracy, w drodze obwieszczenia pracodawcy lub w pisemnej informacji przekazywanej pracownikowi w ciągu 7 dni od dnia zawarcia umowy o pracę pracodawca może ustalić indywidualnie przedział czasowy określony w zakładzie pracy jako pora nocna. Z mojej praktyki wynika, że najczęściej są to godziny pomiędzy 22:00 a 6:00.

Pracownikom pracującym w nocy podczas zmiany czasu z zimowego na letni pracodawca powinien wypłacić wynagrodzenie również za nieprzepracowaną godzinę z powodu przesunięcia czasu. Pracownikowi nie należy natomiast wypłacać dodatku nocnego za godzinę nieprzepracowaną z powodu zmiany czasu, gdyż pracownik faktycznie przepracuje w nocy 7 godzin, a nie 8 godzin.

PĄCZKI DLA PRACOWNIKÓW, A KOSZTY PODATKOWE. CZY TŁUSTY CZWARTEK MOŻE BYĆ KOSZTEM UZYSKANIA PRZYCHODÓW?

Zbliżamy się do jednego z najbardziej lubianych dni w kalendarzu – tłustego czwartku. Obok klasycznych dylematów, takich jak wybór najlepszej cukierni czy liczba kalorii ukrytych w lukrze, pojawia się też pytanie zdecydowanie mniej słodkie, ale za to bardzo praktyczne. Czy zakup pączków dla pracowników może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów? A może to wydatek, który fiskus uzna za czystą przyjemność, a nie element działalności gospodarczej?

Choć na pierwszy rzut oka pytanie o to, czy pączek wpływa na motywację pracownika, może wydawać się żartobliwe, w praktyce ma ono realne znaczenie podatkowe. To właśnie od odpowiedzi na nie zależy, czy faktura za słodkości bezpiecznie trafi do kosztów, czy też wywoła u księgowych chwilę zawahania.

Z punktu widzenia podatku dochodowego kluczowe znaczenie mają ogólne zasady wynikające z ustaw o PIT i CIT. Zarówno art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazują, że kosztami uzyskania przychodów mogą być wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła. W praktyce oznacza to konieczność wykazania związku – choćby pośredniego – pomiędzy danym wydatkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą.

Właśnie w tym miejscu pojawia się pytanie, czy zakup pączków z okazji tłustego czwartku spełnia to kryterium. Organy podatkowe w licznych interpretacjach przyjęły w tym zakresie dość przyjazne podejście. Zwracają uwagę, że słodki poczęstunek dla pracowników ma charakter integracyjno-motywacyjny i wpisuje się w szeroko rozumiane koszty pracownicze. Tego typu wydatki wpływają na atmosferę w pracy, sprzyjają integracji zespołu i budują pozytywne relacje pomiędzy pracownikami a pracodawcą. W konsekwencji mogą przekładać się na większe zaangażowanie i efektywność pracy, a więc także na przychody przedsiębiorstwa. Z tego względu zakup pączków dla pracowników w tłusty czwartek co do zasady może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Znacznie mniej optymistycznie wygląda natomiast kwestia podatku od towarów i usług. Prawo do odliczenia VAT, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. I właśnie na tym etapie fiskus stawia wyraźną granicę.

W interpretacjach indywidualnych wydawanych na przestrzeni lat organy podatkowe konsekwentnie odmawiają podatnikom prawa do odliczenia VAT od zakupu pączków dla pracowników. Stanowisko to zostało również potwierdzone w orzecznictwie sądowym, w tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 17 lipca 2019 r. Sąd uznał, że przekazywanie pracownikom artykułów spożywczych do spożycia w trakcie bieżącej pracy nie pozostaje w wystarczającym związku z działalnością gospodarczą, aby uzasadniać odliczenie podatku naliczonego. Argumenty dotyczące poprawy atmosfery pracy czy budowania relacji zespołowych, które znalazły uznanie przy podatku dochodowym, w przypadku VAT okazały się niewystarczające.

Wniosek? Tłusty czwartek w firmie może być nie tylko miłym gestem wobec pracowników, ale także podatkowo uzasadnionym elementem polityki pracowniczej. A to sprawia, że smak pączka staje się jeszcze nieco słodszy. Należy jednak mieć na uwadze, że wydatki te z pewnością zaliczymy do kosztów uzyskania przychodu, nie odliczymy jednak od nich podatku VAT.

ULGA SPONSORINGOWA – JAK ROZLICZYĆ 150% KOSZTÓW W PIT I CIT?

Ulga sponsoringowa, obowiązująca od 1 stycznia 2022 r., to rozwiązanie podatkowe skierowane do przedsiębiorców, którzy angażują się w działalność społecznie użyteczną. Jej celem jest wspieranie inicjatyw z obszaru sportu, kultury, nauki oraz szkolnictwa wyższego, a jednocześnie stworzenie firmom możliwości uzyskania wymiernych korzyści podatkowych.

Istota ulgi sponsoringowej polega na tym, że przedsiębiorca może odliczyć od podstawy opodatkowania dodatkowe 50% wydatków poniesionych na wskazane w przepisach cele. Oznacza to, że dany wydatek najpierw w całości stanowi koszt uzyskania przychodu, a następnie jego połowa może zostać ponownie odliczona przy obliczaniu podatku. W praktyce podatnik rozlicza więc w podatku dochodowym aż 150% poniesionego kosztu. Z preferencji tej mogą korzystać zarówno podatnicy PIT prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, jak i podatnicy CIT uzyskujący dochody inne niż zyski kapitałowe, przy czym wysokość odliczenia nie może przekroczyć dochodu osiągniętego w danym roku podatkowym.

Ulga obejmuje wydatki ponoszone na działalność sportową, w tym finansowanie klubów sportowych realizujących swoje cele statutowe, przyznawanie stypendiów sportowych oraz organizację imprez sportowych, o ile nie mają one charakteru imprez masowych. Przepisy precyzują również, czym jest stypendium sportowe – musi to być bezzwrotne świadczenie pieniężne, przyznawane za osiągnięcia sportowe lub na przygotowanie do zawodów przez uprawnione podmioty, takie jak kluby sportowe, organizacje pożytku publicznego czy jednostki samorządu terytorialnego.

Preferencja podatkowa obejmuje także wydatki związane z działalnością kulturalną. W tym przypadku chodzi przede wszystkim o finansowanie instytucji kultury wpisanych do odpowiednich rejestrów oraz działalności kulturalnej prowadzonej przez uczelnie artystyczne i publiczne szkoły artystyczne.

Trzecim obszarem objętym ulgą jest wsparcie szkolnictwa wyższego i nauki. Do kosztów kwalifikowanych zaliczają się m.in. stypendia dla studentów i doktorantów, finansowanie opłat za kształcenie pracowników, wynagrodzenia studentów odbywających u przedsiębiorcy staże i praktyki, a także koszty studiów dualnych. Przepisy pozwalają również na odliczenie wynagrodzeń wypłacanych absolwentom uczelni, którzy zostali zatrudnieni za pośrednictwem akademickich biur karier. Warto przy tym pamiętać, że część tych wydatków podlega odliczeniu wyłącznie wtedy, gdy została poniesiona na podstawie umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a uczelnią. Z ulgi nie mogą natomiast skorzystać podatnicy będący założycielami uczelni niepublicznych.

Korzyści podatkowe wynikające z ulgi sponsoringowej są bardzo konkretne. Jak wskazuje Ministerstwo Finansów, przedsiębiorca, który przeznaczy 20 000 zł na wsparcie muzeum w zamian za działania promocyjne i rozlicza się podatkiem liniowym według stawki 19%, obniży swój podatek dochodowy łącznie o 5 700 zł. Na tę kwotę składa się zarówno zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodu, jak i dodatkowe odliczenie 50% poniesionego kosztu od podstawy opodatkowania.

Przy korzystaniu z ulgi na sponsoring kluczowe znaczenie ma prawidłowe zakwalifikowanie danego wydatku jako sponsoringu właściwego. To właśnie od tego rozróżnienia zależy, czy przedsiębiorca będzie mógł zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów oraz skorzystać z dodatkowego 50% odliczenia w ramach ulgi sponsoringowej.

Sponsoring właściwy występuje wówczas, gdy pomiędzy sponsorem a podmiotem sponsorowanym dochodzi do świadczenia wzajemnego. Przedsiębiorca, przekazując środki finansowe lub rzeczowe, otrzymuje w zamian określone korzyści o charakterze reklamowym, promocyjnym lub informacyjnym. Może to być na przykład ekspozycja logo firmy, informacja o sponsorze w materiałach promocyjnych, na stronie internetowej lub podczas wydarzeń. Tego rodzaju działania służą budowaniu rozpoznawalności marki i w naturalny sposób mogą pozostawać w związku z osiąganymi przychodami. Właśnie ten związek przyczynowo-skutkowy sprawia, że wydatek na sponsoring właściwy co do zasady spełnia definicję kosztu uzyskania przychodu, a dodatkowo pozwala skorzystać z preferencji podatkowej w postaci ulgi na sponsoring.

Inaczej sytuacja wygląda w przypadku sponsoringu niewłaściwego. Mamy z nim do czynienia wtedy, gdy sponsor nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego ze strony podmiotu sponsorowanego. Brak elementu reklamowego czy promocyjnego powoduje, że taki wydatek ma w istocie charakter darowizny. A darowizny – zgodnie z przepisami o podatku dochodowym – nie stanowią kosztów uzyskania przychodów i nie mogą być objęte ulgą sponsoringową. Takie stanowisko potwierdził również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 21 października 2022 r., wskazując wprost, że w przypadku braku świadczenia wzajemnego poniesione wydatki należy traktować jako darowiznę, a więc sponsoring niewłaściwy.

W praktyce oznacza to, że dla celów podatkowych niezwykle istotne jest odpowiednie ukształtowanie relacji sponsoringowej oraz właściwe udokumentowanie świadczeń otrzymywanych przez sponsora. To właśnie one decydują o możliwości rozpoznania kosztu i skorzystania z preferencji podatkowej.

Odliczenia w ramach ulgi sponsoringowej dokonuje się w zeznaniu rocznym za rok, w którym poniesiono wydatki, dołączając informację PIT-CSR albo CIT-CSR, zawierającą szczegółowy wykaz kosztów objętych odliczeniem.

TERMIN WYPŁATY EKWIWALENTU ZA URLOP

Od 27.01.2026 r. obowiązują przepisy, które po raz pierwszy odnoszą się wprost do terminu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. W przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy oraz niewykorzystania urlopu wypoczynkowego, ekwiwalent powinien zostać wypłacony w terminie wypłaty wynagrodzenia za pracę lub w terminie 10 dni od dnia rozwiązania umowy lub wygaśnięcia stosunku pracy.

Dotychczas art.  171 Kodeksu pracy nie zawierał konkretnego wskazania, kiedy pracodawca wypłaca ekwiwalent. Roszczenie o wypłatę ekwiwalentu za urlop było wymagalne od dnia rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z nowymi przepisami terminem wypłaty ekwiwalentu urlopowego będzie dzień wypłaty wynagrodzenia za pracę ustalony zgodnie z art. 85 Kodeksu pracy. Jeżeli dzień ten wypada przed zakończeniem stosunku pracy, wypłaty ekwiwalentu pieniężnego dokonuje się w terminie 10 dni od zakończenia stosunku pracy. Gdy taki termin jest dniem wolnym od pracy, ekwiwalent wypłaca się w dniu poprzedzającym

KSEF 2026 A ODLICZENIE VAT: FISKUS USPOKAJA PODATNIKÓW W KLUCZOWEJ INTERPRETACJI

Obowiązkowy Krajowy System e-Faktur (KSeF) startuje 1 lutego 2026 r. i już teraz budzi ogromne emocje wśród przedsiębiorców – podatników VAT. Jedno z najczęściej zadawanych pytań brzmi: czy nabywca straci prawo do odliczenia VAT, jeśli kontrahent wystawi fakturę niezgodnie z nowymi przepisami i poza KSeF? 

Na kilka tygodni przed wejściem systemu w życie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację, która rozstrzyga jedną z największych wątpliwości rynku. Chodzi o interpretację indywidualną z 2 stycznia 2026 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.857.2025.1.MSO), opublikowaną 7 stycznia 2026 r. Jej znaczenie dla rozliczeń VAT po wdrożeniu KSeF trudno przecenić. 

Od 1 lutego 2026 r. zasadą stanie się wystawianie faktur wyłącznie w formie faktur ustrukturyzowanych, za pośrednictwem KSeF. Obowiązek ten będzie wprowadzany etapami: 

• od 1 lutego 2026 r. – dla podatników, których sprzedaż w 2024 r. przekroczyła 200 mln zł brutto, 
• od 1 kwietnia 2026 r. – dla pozostałych podatników. 

Jednocześnie do 31 grudnia 2026 r. ustawodawca przewidział okres przejściowy. W tym czasie możliwe będzie wystawianie faktur poza KSeF (papierowych lub elektronicznych), o ile miesięczna wartość sprzedaży udokumentowanej w ten sposób nie przekroczy 10 000 zł brutto. Po przekroczeniu tego limitu obowiązek wystawiania faktur w KSeF powstanie od faktury, którą limit przekroczono. 

Co istotne, od 1 lutego 2026 r. wszyscy podatnicy VAT będą zobowiązani do odbierania faktur za pośrednictwem KSeF. 

Choć ustawodawca przewidział wyjątki i okresy przejściowe, praktyka gospodarcza pokazuje, że nie wszyscy dostawcy będą gotowi na czas. Błędy, brak wiedzy, awarie systemów czy mylna ocena statusu podatnika mogą sprawić, że po 31 stycznia 2026 r. nabywcy nadal będą otrzymywać: 

• faktury papierowe, 
• „zwykłe” faktury elektroniczne (PDF, e-mail), 
  wystawione z pominięciem KSeF, mimo istnienia takiego obowiązku. 

To właśnie z myślą o takim scenariuszu jedna ze spółek komandytowych – czynny podatnik VAT i CIT – wystąpiła do Dyrektora KIS o interpretację indywidualną, chcąc zabezpieczyć swoje prawo do odliczenia VAT. 

Pytanie do fiskusa: czy brak KSeF blokuje odliczenie VAT? 

Spółka wskazała, że: 

• nabywane towary i usługi służą wyłącznie czynnościom opodatkowanym, 
• nie występują przesłanki negatywne z art. 88 ustawy o VAT, 
• wydatki spełniają kryteria kosztów uzyskania przychodów w CIT. 

Jednocześnie założyła, że może otrzymywać faktury wystawione poza KSeF, mimo obowiązku ich ustrukturyzowania. Kluczowe pytanie brzmiało: czy w takiej sytuacji zachowa prawo do odliczenia VAT naliczonego? 

Zdaniem spółki – tak. Prawo do odliczenia VAT nie powinno zależeć od tego, czy sprzedawca prawidłowo wywiązał się z obowiązku technicznego wystawienia faktury w KSeF. 

Stanowisko Dyrektora KIS: nabywca jest chroniony 

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w całości podzielił stanowisko spółki. Organ uznał, że otrzymanie faktury wystawionej z naruszeniem obowiązku korzystania z KSeF nie pozbawia nabywcy prawa do odliczenia VAT, o ile spełnione są ogólne warunki z art. 86 ustawy o VAT i nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 88. 

Kluczowe znaczenie ma fakt, że: 

• transakcja jest rzeczywista, 
• towary lub usługi są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, 
• nabywca jest czynnym podatnikiem VAT, 
• faktura dokumentuje zdarzenie gospodarcze podlegające opodatkowaniu. 

Brak wystawienia faktury w KSeF nie został wskazany w art. 88 ustawy o VAT jako przesłanka wyłączająca prawo do odliczenia. 

Dlaczego faktura poza KSeF nie odbiera prawa do odliczenia? 

W interpretacji Dyrektor KIS podkreślił kilka fundamentalnych zasad: 

1. Zasada neutralności VAT 
   Prawo do odliczenia VAT jest podstawową zasadą systemu podatku od towarów i usług. Jego ograniczenie musi wynikać wprost z przepisów. 
2. Zamknięty katalog wyłączeń 
   Art. 88 ustawy o VAT zawiera zamkniętą listę sytuacji, w których podatnik traci prawo do odliczenia. Faktura wystawiona poza KSeF nie została tam wskazana. 
3. Znaczenie rzeczywistego zdarzenia gospodarczego 
   Jeżeli faktura – nawet wystawiona wadliwie – odzwierciedla realną transakcję, pozostaje dowodem prawa do odliczenia VAT. 
4. Sankcje dotyczą wystawcy, nie nabywcy 
   Ewentualne kary za niewystawienie faktury w KSeF obciążają sprzedawcę, na którym ciąży obowiązek jej wystawienia. 

Co to oznacza dla podatników VAT? 

Interpretacja Dyrektora KIS stanowi istotne uspokojenie dla rynku. Nabywcy nie muszą obawiać się utraty prawa do odliczenia VAT wyłącznie z powodu błędów dostawców związanych z KSeF. Kluczowe pozostają niezmiennie: 

• realność transakcji, 
• związek wydatku z działalnością opodatkowaną, 
• status podatnika VAT. 

Jednocześnie warto pamiętać, że interpretacja indywidualna formalnie chroni przede wszystkim podmiot, na którego wniosek została wydana. Dodatkowo pojawia się istotna wątpliwość: interpretacja została wydana w stanie prawnym sprzed wejścia w życie obligatoryjnego KSeF. To sprawia, że choć kierunek wykładni jest jednoznaczny, podatnicy powinni nadal zachować ostrożność i monitorować dalsze stanowisko organów podatkowych. Mimo to taki stanowisko Dyrektora KIS stanowi ważny sygnał dla praktyki i pozwala zakładać, że prawo do odliczenia VAT nie będzie kwestionowane wyłącznie z powodu formalnych błędów dostawcy. 

OKRESY WLICZANE DO STAŻU PRACY

Od 1 stycznia 2026 r. weszły w życie zmiany dotyczące okresów wliczanych do stażu pracy. W związku z tym ZUS udostępnił na platformie eZUS wniosek o wydanie zaświadczenia o ubezpieczeniu dla celów doliczenia okresów do stażu pracy – wniosek USP. Wniosek można składać tylko drogą elektroniczną. Do ww. okresów należą m.in. prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i współpracy przy tej działalności oraz praca na podstawie umów cywilnoprawnych (zlecenia, agencyjnej i umów o świadczenie usług).

W przypadku osób, które świadczyły pracę na podstawie umowy zlecenia, ale posiadały status studenta i w związku z tym były zwolnione z obowiązku podlegania składkom na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, dokumentem poświadczającym staż pracy może być inny dokument, np. umowa zlecenie, rachunki do umów zlecenie, a także zaświadczenie od Zleceniodawcy o okresach pracy na podstawie umowy zlecenie. Najbardziej wiarygodnym i niepodważalnym dokumentem w tym przypadku będzie zaświadczenie od Zleceniodawcy.

EKWIWALENT ZA NIEWYKORZYSTANY URLOP

Do tej pory według przepisów Kodeksu Pracy ekwiwalent za niewykorzystany urlop musiał być wypłacany ostatniego dnia pracy pracownika. Trwają pracę na zmianą tego przepisu, aby można było go wypłacać wraz z ostatnim wynagrodzeniem, czyli np. ktoś zwolniony 31 grudnia, powinien otrzymać ekwiwalent za niewykorzystany urlop 31 grudnia, natomiast po zmianie przepisów będzie można go wypłacić z wynagrodzeniem za grudzień do 10-tego stycznia (jesli firma ma wypłaty wynagrodzenie z przesunięciem).

KSEF 2026: NOWY SYSTEM UŁATWI WYKRYWANIE FIKCYJNEGO SAMOZATRUDNIENIA

Wraz z uruchomieniem Krajowego Systemu e-Faktur administracja publiczna zyska zupełnie nowe narzędzie do kontroli rynku pracy. KSeF, połączony z danymi skarbówki, ZUS oraz nowymi uprawnieniami Państwowej Inspekcji Pracy, umożliwi automatyczne wykrywanie nieprawidłowości – bez kontroli w terenie i bez konieczności zgłoszeń ze strony pracowników. 

Krajowy System e-Faktur (KSeF) to system służący do wystawiania, przesyłania, odbierania i przechowywania faktur ustrukturyzowanych. Od 1 lutego 2026 r. jego stosowanie będzie wdrażane etapami i obejmie wszystkich przedsiębiorców oraz podmioty wystawiające faktury w Polsce. Oficjalnym celem systemu jest cyfryzacja procesów fakturowania i księgowania oraz ograniczenie błędów formalnych. 

Rola KSeF nie ograniczy się jednak wyłącznie do porządkowania obiegu dokumentów. Integracja systemu z danymi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz nowymi kompetencjami Państwowej Inspekcji Pracy stworzy spójny ekosystem analityczny, który pozwoli państwu na masową i automatyczną analizę umów B2B. 

Dzięki połączeniu informacji o fakturach, składkach ZUS i relacjach biznesowych administracja publiczna uzyska pełny obraz tego, kto, komu i w jakim zakresie świadczy usługi. System będzie analizował m.in. częstotliwość wystawiania faktur, ich wartości, strukturę przychodów oraz zależność ekonomiczną od jednego kontrahenta. 

Zdaniem Joanny Stolarek, doradcy podatkowego z kancelarii Raczkowski, administracja „zyska pełny, spójny obraz tego, kto, komu i jak często wystawia faktury, na jakie kwoty i w jakiej strukturze”. To właśnie te dane mają pozwolić na automatyczne wychwytywanie schematów charakterystycznych dla fikcyjnego samozatrudnienia. 

Algorytmy zamiast kontroli w terenie 

Dotychczas wykrywanie fikcyjnego samozatrudnienia było procesem trudnym i czasochłonnym. Wymagało kontroli w siedzibach firm, analizy umów, przesłuchań, a często także inicjatywy samego zainteresowanego pracownika. Skuteczność takich działań była ograniczona. 

Po uruchomieniu KSeF ciężar kontroli ma zostać przeniesiony na analizę danych. Kluczową rolę przejmą algorytmy, które bez udziału inspektorów w terenie będą identyfikować podejrzane modele współpracy B2B. Oznacza to znaczące zwiększenie skali i szybkości wykrywania nieprawidłowości – przy znacznie mniejszych kosztach po stronie administracji. 

Co to oznacza dla firm i samozatrudnionych? 

Nowy model kontroli może istotnie zmienić realia rynku pracy. Przedsiębiorcy korzystający z modelu B2B będą musieli liczyć się z tym, że relacje noszące cechy stosunku pracy mogą zostać automatycznie zakwestionowane. Dla samozatrudnionych oznacza to większe ryzyko przekwalifikowania umów, a dla firm – potencjalne konsekwencje finansowe i prawne. 

KSeF w 2026 roku może więc okazać się nie tylko narzędziem cyfryzacji, ale również jednym z najważniejszych instrumentów walki z fikcyjnym samozatrudnieniem w Polsce. 

FAKTUROWANIE W KSEF: KTO BĘDZIE ODPOWIADAŁ ZA POMYŁKI OD 2026 ROKU

Wraz z uruchomieniem KSeF 2.0 zmienia się sposób przypisywania odpowiedzialności za wystawianie i obsługę faktur. Dotychczas wiele czynności mogło odbywać się w systemach wewnętrznych firm, gdzie nie zawsze było jasne, kto fizycznie wykonał daną operację.
Nowy system KSeF wprowadza pełną identyfikowalność: każda osoba wykonująca czynności fakturowe działa w imieniu podatnika, ale jest identyfikowana z imienia i nazwiska.

Jak działa identyfikacja użytkownika w KSeF?

Dostęp do KSeF nie jest anonimowy. Osoba pracująca w systemie musi potwierdzić swoją tożsamość poprzez:

• podpis kwalifikowany,
• podpis zaufany,
• token autoryzacyjny systemu finansowo-księgowego,
• a od lutego 2026 r. – certyfikat KSeF.

KSeF na podstawie logowania sprawdza, czy dana osoba posiada uprawnienia do wystawiania faktur w imieniu danego podatnika. System zapamiętuje, kto wykonał określoną czynność, w jakim zakresie i kiedy.

Wyjątek:

Jeżeli firma korzysta z pieczęci kwalifikowanej, logowanie odbywa się na poziomie całej organizacji, a nie konkretnej osoby. W takim przypadku faktury są przypisywane podatnikowi, nie pracownikowi.

Odpowiedzialność pracownika wystawiającego faktury

Pracownik może ponosić odpowiedzialność materialną lub karną skarbową za błędy popełnione przy wykonywaniu swoich obowiązków. Jej zakres zależy od tego, czy błąd był zawiniony.

Wina nieumyślna (najczęstsza)

Gdy pracownik działał niedbale, ale nie celowo – jego odpowiedzialność wobec pracodawcy jest ograniczona do wysokości trzykrotności wynagrodzenia (art. 119 Kodeksu pracy).

Wina umyślna

Jeżeli pracownik działał celowo i świadomie wyrządził szkodę – odpowiada w pełnej wysokości, bez limitu (art. 122 Kodeksu pracy).

Również Kodeks karny skarbowy przewiduje odpowiedzialność za nierzetelne wystawianie faktur, ale w każdym przypadku konieczne jest udowodnienie winy konkretnej osoby, a jej granice wynikają m.in. z zakresu obowiązków pracownika.

W praktyce oznacza to, że, jeśli obowiązki pracownika są jasno określone, a firma ma uporządkowane procesy, to łatwo ustalić, czy dana osoba działała zgodnie z procedurami, czy dopuściła się błędu.

W wielu firmach pojawiają się obawy, że osoba technicznie przesyłająca faktury do KSeF poniesie odpowiedzialność za całą sprzedaż, której faktycznie nie kontroluje. Zwłaszcza gdy proces jest podzielony -ktoś inny generuje fakturę, ktoś inny wprowadza ją do systemu, a jeszcze inna osoba przesyła ją do KSeF.

Warto podkreślić: Samo przesłanie faktury do KSeF nie oznacza automatycznie odpowiedzialności za jej treść, o ile pracownik działa zgodnie z powierzonym zakresem obowiązków. Za przygotowanie organizacji do pracy w KSeF oraz za prawidłowe fakturowanie odpowiada podatnik, czyli kierownik jednostki.

Pracownicy wykonują czynności operacyjne – dlatego tak ważne jest, aby ich zakres obowiązków wyraźnie obejmował działania w KSeF.

Aby uniknąć nieporozumień i ograniczyć ryzyko sporów, warto odpowiednio przygotować dokumentację wewnętrzną. W związku z wejściem KSeF zaleca się:

• przeanalizowanie i aktualizację zakresów obowiązków pracowników obsługujących faktury,
• przygotowanie wewnętrznego dokumentu określającego role i odpowiedzialność wystawców faktur,
• jednoznaczne udzielanie upoważnień do pracy w KSeF.

Takie działania minimalizują ryzyko sporów i stresu związanego z pełną identyfikowalnością wszystkich operacji w systemie.

ZMIANY DOTYCZĄCE OKRESÓW WLICZANYCH DO STAŻU PRACY OD 2026 ROKU

Od 2026 r. do ogólnego stażu pracy będą wliczane m.in. takie okresy, jak:

• prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i współpracy przy tej działalności (nawet w okresie ulgi na start)
• umów cywilnoprawnych (zlecenia, agencyjnej i umów o świadczenie usług) oraz współpracy z osobami wykonującymi takie umowy,
• pracy zarobkowej wykonywanej za granicą na innej podstawie niż stosunek pracy,
• członkostwa w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych
• służby w formacjach mundurowych (Policja, Straż Graniczna, Straż Pożarna, Służba Celno‑Skarbowa itp.),
• odpłatnej pracy skazanych (z wyłączeniem umów o dzieło).

Ww. przepisy będą obowiązywać od:

• 1 stycznia 2026 r. w jednostkach sektora finansów publicznych
• 1 maja 2026 r. w sektorze prywatnym

Pracownicy zatrudnieni w chwili wejścia w życie przepisów będą mieli 24 miesiące na udokumentowanie dodatkowych okresów, np. przedstawiając zaświadczenia z ZUS. Brak dokumentów zwalnia pracodawcę z obowiązku wliczenia tych okresów. Nowe uprawnienia (dłuższy urlop czy dłuższe wypowiedzenie) będą przysługiwać od dnia nabycia prawa, nie wcześniej jednak niż od daty wejścia w życie przepisów u danego pracodawcy.

​JAWNOŚĆ WYNAGRODZEŃ – NOWE PRZEPISY OD 25 GRUDNIA 2025 ROKU

Od 25 grudnia 2025 r. wchodzą w życie nowe przepisy, dotyczące jawności wynagrodzeń. Jest to pierwszy etap wprowadzenia implementacji unijnych przepisów. Pracodawcy będą zobowiązani do:

• podawania widełek płacowych w ogłoszeniach rekrutacyjnych
• zaprzestania praktyki pytania kandydatów o wynagrodzenie z poprzednich miejsc pracy

W drugiej połowie 2026 r. mają wejść kolejne uregulowania, dotyczące m. in. prawa pracowników do uzyskania informacji o średnich płacach na podobnych stanowiskach oraz raportowania luki płacowej raz na trzy lata przez przedsiębiorstwa zatrudniające od 100 do 249 pracowników.

 Za nieprzestrzeganie przepisów przewidziano grzywny w wysokości od 1 000,00 zł do 30 000,00 zł.

MINIMALNE WYNAGRODZENIE W 2026 ROKU

Od 1 stycznia 2026 r. będą obowiązywały nowe stawki wynagrodzenia minimalnego:

• minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 4 806,00 zł brutto miesięcznie, co powoduje wzrost wynagrodzenia względem roku 2025 o 140 zł brutto miesięcznie. 
• minimalna stawka godzinowa w wysokości 31,40 zł brutto za godzinę, co powoduje wzrost wynagrodzenia względem 2025 roku o 0,90 zł brutto za godzinę. 

Oznacza to niewielki, ale zauważalny wzrost wynagrodzeń najniżej zarabiających oraz jednoczesny wzrost kosztów zatrudnienia po stronie pracodawców.

ZATRUDNIENIE CUDZOZIEMCÓW 

Od 1 grudnia 2025 r. zmianie ulegają przepisy, dotyczące zatrudniania cudzoziemców na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, wydawanego przez Powiatowe Urzędy Pracy. Na podstawie ww. dokumentu będą mogli pracować obywatele:

• Republiki Armenii
• Republiki Białorusi
• Republiki Mołdawii
• Ukrainy

 Z listy państw została wyłączona Gruzja.

Obywatele Republiki Gruzji, którzy uzyskali oświadczenie o powierzeniu pracy przed 1 grudnia 2025 r. mogą wciąż legalnie świadczyć pracę na warunkach określonych w oświadczeniu do dnia upływu ważności tego oświadczenia. Po tym czasie, nowe oświadczenie nie zostanie wydane.

 Zmianie ulega również cena za uzyskanie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, która od 1 grudnia 2025 r. wynosi 400,00 zł.

APLIKACJA PODATNIKA KSEF 2.0 – ŚRODOWISKO PRZEDPRODUKCYJNE (DEMO) DOSTĘPNE 
OD 15 LISTOPADA 2025

15 listopada 2025 r. Ministerstwo Finansów udostępniło środowisko przedprodukcyjne (Demo) Aplikacji Podatnika KSeF 2.0. Jest to jeden z kluczowych elementów przygotowań do obowiązkowego korzystania z KSeF od 1 lutego 2026 r.

Środowisko przedprodukcyjne umożliwia pełne i realistyczne testowanie systemu bez ryzyka wywołania skutków podatkowych.

Jakie możliwości daje środowisko przedprodukcyjne (Demo)?

Wersja udostępniona w listopadzie 2025 r. obejmuje większość funkcji, które znajdą się w finalnej produkcyjnej wersji startującej 1 lutego 2026 r. Oznacza to, że użytkownicy mogą:

• wystawiać testowo faktury

– z wykorzystaniem fikcyjnych danych kontrahentów
– bez ryzyka powstania obowiązku podatkowego

•  testować zarządzanie uprawnieniami

– nadawać i odbierać uprawnienia
– testować role pracowników w procesie fakturowania
– weryfikować przepływy autoryzacyjne w firmie

•  testować logowanie prawdziwymi danymi uwierzytelniającymi

W odróżnieniu od środowiska testowego, środowisko przedprodukcyjne wymaga:
– prawdziwych danych firmy (NIP, dane reprezentanta)
– realnych metod autoryzacji (ePUAP, podpis kwalifikowany, token, certyfikat).

Dzięki temu przedsiębiorca może sprawdzić, jak faktycznie wygląda logowanie do KSeF oraz użycie uprawnień, ale bez realnych konsekwencji podatkowych. Mimo że logowanie odbywa się z użyciem realnych danych, wszystkie nadawane uprawnienia i generowane certyfikaty funkcjonują wyłącznie w obrębie środowiska przedprodukcyjnego, niezależnie od uprawnień nadanych wcześniej w produkcyjnym module MCU. Oznacza to, że testowe uprawnienia nie przechodzą do rzeczywistego KSeF, a uprawnienia produkcyjne nie są widoczne w Demo.

W środowisku przedprodukcyjnym obowiązuje mieszany charakter danych. Użytkownicy logują się prawdziwymi danymi uwierzytelniającymi, natomiast wszystkie faktury wystawiane w tym środowisku powinny zawierać wyłącznie fikcyjne dane kontrahentów oraz fikcyjne pozycje towarowe i usługowe.

 Ministerstwo Finansów wyraźnie podkreśla, że nie należy używać realnych danych sprzedażowych, ponieważ wszystkie dane znajdujące się w Demo będą cyklicznie usuwane i nie pozostaną trwale zapisane w systemie.

PŁATNOŚĆ NA RACHUNEK SPOZA BIAŁEJ LISTY – KONSEKWENCJE I SPOSÓB NAPRAWY BŁĘDU

W natłoku codziennych obowiązków nietrudno o pomyłkę – jedną z poważniejszych jest dokonanie przelewu na rachunek, który nie figuruje na tzw. białej liście podatników VAT. Taka sytuacja może wiązać się z istotnymi konsekwencjami podatkowymi, ale w wielu przypadkach można je skutecznie naprawić. Poniżej wyjaśniamy, jak działa biała lista i co zrobić, gdy przelew trafił na niewłaściwy rachunek.

Czym jest biała lista podatników VAT?

Biała lista to elektroniczny wykaz prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zawiera informacje o podmiotach:

• zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni i zwolnieni,
• wykreślonych z rejestru,
• ponownie zarejestrowanych jako podatnicy VAT.

Rejestr aktualizowany jest codziennie i można go sprawdzić w wyszukiwarce Ministerstwa Finansów.

Przedsiębiorca ma obowiązek dokonania płatności za transakcję powyżej 15 000 zł brutto za pośrednictwem rachunku płatniczego. Jeśli przelew dotyczy takiej transakcji, przed zleceniem płatności należy sprawdzić, czy rachunek znajduje się na białej liście.

Brak takiej weryfikacji wiąże się z ryzykiem sankcji.

Jakie sankcje grożą za przelew na rachunek spoza białej listy?

1. Odpowiedzialność solidarna za zaległości VAT kontrahenta

Jeśli sprzedawca nie odprowadzi VAT, urząd skarbowy może dochodzić tej kwoty również od nabywcy – o ile płatność została dokonana na rachunek spoza wykazu.

Odpowiedzialności solidarnej można uniknąć, dokonując płatności z zastosowaniem split payment (MPP).

2. Brak możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu

Wydatki opłacone na rachunek spoza białej listy nie stanowią kosztu podatkowego w PIT lub CIT.

Sankcji nie stosuje się jedynie do transakcji poniżej 15 000 zł.

Co zrobić, jeśli przelew już został wykonany?

Najważniejsze – działać szybko. Przepisy przewidują mechanizm, który pozwala uniknąć sankcji.

1. Zweryfikuj rachunek na dzień zlecenia przelewu

Sprawdź, czy numer rachunku faktycznie nie znajdował się w wykazie w dniu złożenia dyspozycji.

Dla celów dowodowych warto zachować potwierdzenie z wyszukiwarki MF.

2. Złóż zawiadomienie ZAW-NR – masz na to 7 dni

Jeżeli rachunek nie widniał na białej liście, należy złożyć ZAW-NR.

To kluczowy krok, który chroni przed sankcjami. Termin 7 dni jest nieprzywracalny, liczy się on od daty zlecenia przelewu (a nie jego zaksięgowania). Zawiadomienie składa się tylko przy pierwszej płatności na dany rachunek spoza wykazu. ZAW-NR można złożyć elektronicznie (przez platformę ePUAP), osobiście lub pocztą, w urzędzie skarbowym właściwym dla podatnika dokonującego zapłaty.

3. Skontaktuj się z kontrahentem

Warto zwrócić się o zwrot środków i poprosić o ponowną płatność – tym razem na rachunek widniejący w wykazie.

Aby zabezpieczyć się na przyszłość należy:

• zawsze sprawdzać rachunek na białej liście przy płatnościach powyżej 15 000 zł,
• stosować mechanizm podzielonej płatności przy wątpliwościach,
• w przypadku pomyłki – pamiętać o złożeniu ZAW-NR.

Ruszył Model Certyfikatów i Uprawnień (MCU)

Od 1 listopada 2025 r. Ministerstwo Finansów uruchomiło Moduł Certyfikatów i Uprawnień (MCU) – nową funkcjonalność, która umożliwia nadawanie uprawnień użytkownikom i wydawanie certyfikatów KSeF. To kluczowy krok w kierunku wdrożenia Krajowego Systemu e-Faktur w wersji 2.0, który zacznie obowiązywać od 1 lutego 2026 r.

MCU to narzędzie dostępne w domenie KSeF, umożliwiające:

• nadawanie i zarządzanie uprawnieniami do korzystania z KSeF,
• składanie wniosków o wydanie certyfikatów KSeF,
• uwierzytelnianie użytkowników w nowym systemie KSeF 2.0.

Po nadaniu uprawnień w MCU możliwe będzie złożenie wniosku o wydanie certyfikatu KSeF, który można uwierzytelnić np. podpisem zaufanym, podpisem kwalifikowanym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.

O wydanie certyfikatu KSeF bez dodatkowych formalności mogą ubiegać się:

• osoby fizyczne zgłoszone w zawiadomieniu ZAW-FA,
• osoby fizyczne posiadające uprawnienia właścicielskie w systemie,
• podatnicy niebędący osobami fizycznymi, którzy posiadają uprawnienia właścicielskie i korzystają z pieczęci elektronicznej do uwierzytelniania w KSeF.

Certyfikaty będą wydawane w dwóch typach- typ 1 i typ 2.

Certyfikat typu 1 umożliwiał będzie logowanie się i wykonywanie działań w systemie KSeF zgodnie z przypisanymi uprawnieniami. Po uwierzytelnieniu system rozpozna użytkownika na podstawie numeru NIP lub PESEL zapisanego w certyfikacie, dzięki czemu możliwe będzie działanie w ramach wszystkich powiązanych uprawnień.

Certyfikat typu 2 wymagany będzie w przypadku wystawiania faktur w trybie offline, czyli gdy system KSeF jest chwilowo niedostępny, w trybie awarii systemu lub w trybie tzw. offline24. Taki certyfikat umożliwi potwierdzenie tożsamości wystawcy faktury – osoby fizycznej lub podmiotu (np. spółki).

Co ważne, certyfikaty typu 1 i typu 2 będą generowane oddzielnie – nie będzie możliwości uzyskania jednego wspólnego certyfikatu dla obu funkcji.

Ministerstwo Finansów podkreśla, że generowanie certyfikatów w MCU ma charakter tymczasowy – rozwiązanie będzie dostępne od listopada 2025 r. do końca stycznia 2026 r.
Od 1 lutego 2026 r. funkcjonalność zostanie przeniesiona do KSeF 2.0 oraz Aplikacji Podatnika KSeF 2.0, a wszystkie uprawnienia nadane w MCU zostaną automatycznie przeniesione do nowego systemu.

Aby zapewnić ciągłość fakturowania i bezproblemowe przejście do KSeF 2.0, zalecamy jednak aby z wyprzedzeniem nadać uprawnienia w systemie KSeF 1.0 i przygotować się do korzystania z MCU jeszcze przed 1 lutego 2026 r.

Nowe niższe limity leasingu, również dla starych umów

We wrześniowym Newsletterze informowaliśmy Państwa o nadchodzących zmianach w amortyzacji i leasingach samochodów osobowych od 2026 roku. Najważniejsza z nich dotyczyła obniżenia limitu wartości amortyzacji dla większości pojazdów – z obecnych 150 tys. zł do 100 tys. zł.

Z przepisów jasno wynikało, że jeśli pojazd wprowadzony zostanie do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2026 r., to nawet jeśli jego wartość przekroczyła 100 tys. zł, dotychczasowe zasady amortyzacji pozostaną bez zmian i pojazdy te będą mogły korzystać z obecnego w 2025 roku, wyższego limitu. Pojawiło się jednak wiele wątpliwości co z umowami leasingów zawartymi przed 2026 rokiem, a wiele podmiotów apelowało do Ministerstwa Finansów o doprecyzowanie przepisów.

Swoje stanowisko resort wyraził w piśmie będącym odpowiedzią na interpelację poselską i niestety nie jest ona korzystna dla przedsiębiorców. 

Ministerstwo Finansów potwierdziło, że od 1 stycznia 2026 r. w przypadku samochodów osobowych o emisji CO₂ równej lub wyższej niż 50 g/km, będących przedmiotem leasingu, najmu lub dzierżawy, zacznie obowiązywać nowy, niższy limit odliczenia – 100 000 zł.

Co istotne, nowe przepisy obejmą również umowy zawarte przed tą datą. Oznacza to, że przedsiębiorcy nie będą mogli korzystać z dotychczasowych, wyższych limitów na zasadzie praw nabytych – wyjątkiem pozostaną jedynie samochody stanowiące środki trwałe firmy. Na stronie Krajowej Informacji Skarbowej możemy znaleźć już podobne informacje. Takowe podejście do przepisów dotyczących samochodów będących przedmiotem leasingu argumentował to tym, że samochody leasingowane nie są ujmowane w ewidencji środków trwałych przedsiębiorcy, dlatego nie dotyczy ich przepis przejściowy.

Ministerstwo Finansów poinformowało również, że nie planuje prac legislacyjnych zmierzających do wprowadzenia przepisów przejściowych, które pozwoliłyby podatnikom korzystać z dotychczasowych limitów w odniesieniu do umów leasingu, najmu czy dzierżawy zawartych przed 1 stycznia 2026 r.

Ulga IP Box – zasady i planowane zmiany od 2026 roku

Ulga IP Box (ang. Innovation Box) to preferencja podatkowa, która ma zachęcać przedsiębiorców do inwestowania w innowacje, badania i rozwój.
Dzięki niej możliwe jest zastosowanie obniżonej, 5-procentowej stawki PIT lub CIT do dochodów uzyskiwanych z tzw. kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP).

Do takich praw zaliczają się m.in.:

• patenty,
• prawa ochronne na wzory użytkowe,
• prawa z rejestracji wzorów przemysłowych,
• dodatkowe prawa ochronne dla produktów leczniczych,
• prawa z rejestracji topografii układów scalonych,
• autorskie prawa do programów komputerowych.

Z preferencji tej korzystają głównie specjaliści z branży IT, w tym programiści prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, którzy tworzą oprogramowanie w ramach projektów badawczo-rozwojowych.
Dzięki uldze możliwe jest znaczące obniżenie obciążeń podatkowych przy jednoczesnym wspieraniu innowacyjności i rozwoju technologii.

Po sześciu latach obowiązywania ulgi Ministerstwo Finansów zapowiedziało modyfikacje przepisów. Resort argumentuje to koniecznością uszczelnienia systemu i ograniczenia sytuacji, w których ulga była wykorzystywana niezgodnie z jej celem – zwłaszcza przez podmioty, które nie prowadziły faktycznej działalności twórczej, a jedynie optymalizowały swoje rozliczenia.

Celem nowelizacji jest więc rozdzielenie przedsiębiorców rzeczywiście prowadzących działalność innowacyjną od tych, którzy formalnie spełniali warunki, ale nie generowali faktycznej wartości intelektualnej.

Zgodnie z projektem Ministerstwa Finansów, aby skorzystać z preferencyjnej 5% stawki, przedsiębiorca będzie musiał spełnić jeden z dwóch nowych warunków:

1. Zatrudnienie co najmniej trzech osób (w przeliczeniu na pełne etaty) przez minimum 300 dni w roku podatkowym.
   Ma to na celu potwierdzenie, że działalność ma rzeczywisty charakter gospodarczy i nie jest prowadzona wyłącznie przez jedną osobę w sposób incydentalny.
2. Ponoszenie miesięcznych kosztów wynagrodzeń współpracowników (na umowach cywilnoprawnych) w wysokości co najmniej trzykrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.
   Wymóg ten ma stanowić dowód faktycznego zaangażowania środków w proces twórczy i rozwój własności intelektualnej.

Co te zmiany oznaczają w praktyce? Proponowane przepisy mogą pozbawić prawa do ulgi wiele mniejszych firm i jednoosobowych działalności gospodarczych, które dotychczas korzystały z IP Box w pełni zgodnie z prawem.

Dotyczy to przede wszystkim programistów i twórców aplikacji, którzy samodzielnie opracowują innowacyjne rozwiązania technologiczne, tworzą kod źródłowy, prowadzą dokumentację B+R i ponoszą pełne ryzyko gospodarcze.
Jak wskazują eksperci, nowe wymogi mogą uderzyć w najbardziej kreatywnych i innowacyjnych przedsiębiorców, którzy działają indywidualnie, ale wnoszą realną wartość dla gospodarki.

Projekt zmian przewiduje także, że dochody objęte ulgą IP Box zostaną włączone do podstawy obliczenia tzw. daniny solidarnościowej. Obecnie danina solidarnościowa w wysokości 4% dotyczy podatników osiągających roczny dochód powyżej 1 mln zł.

Po zmianach – planowanych na początek 2026 r. – również dochody rozliczane w ramach IP Box będą uwzględniane przy ustalaniu tego progu. Oznacza to, że preferencyjna stawka 5% nie uchroni już przed obowiązkiem zapłaty dodatkowego 4% podatku w przypadku wysokich dochodów.

Zapowiadane zmiany w uldze IP Box mogą znacząco wpłynąć na rozliczenia przedsiębiorców z branży IT i innowacji.

Już teraz warto przeanalizować strukturę działalności i umów współpracy, aby mieć pewność, że po 1 stycznia 2026 r. firma nadal będzie mogła korzystać z 5% stawki podatku.

ZMIANY w sektorze kadrowo-płacowym

Nowe zasady ustalania stażu pracy

• Do stażu pracy będą wliczane:
  • Umowy zlecenia i agencyjne
  • Prowadzenie działalności gospodarczej
  • Praca za granicą (nawet bez etatu)
  • Współpraca z osobą prowadzącą działalność
  • Okresy zawieszenia działalności w związku z opieką nad dzieckiem
• Zmiana ta wejdzie w życie:
  • 1 stycznia 2026 r. – sektor publiczny
  • 1 maja 2026 r. – sektor prywatny

Nowe obowiązki informacyjne pracodawców

• Pracodawca nie może pytać o poprzednie wynagrodzenie kandydata.
• Musi natomiast podać:
  • Proponowane wynagrodzenie (lub jego przedział)
  • Składniki wynagrodzenia
  • Kryteria ustalania płacy
• Informacje te muszą być przekazane przed rozmową kwalifikacyjną lub w ogłoszeniu o pracę.

Jawność wynagrodzeń i raportowanie różnic płacowych

• Wdrażana jest unijna dyrektywa o przejrzystości wynagrodzeń.
• Pracodawcy będą musieli:
  • Informować o widełkach płacowych
  • Raportować różnice płacowe z podziałem na płeć
  • Wprowadzić zasady równego traktowania w wynagradzaniu

Nowe przepisy BHP

• Wprowadzenie limitów maksymalnej temperatury w miejscu pracy
• Zaostrzenie przepisów dotyczących substancji szkodliwych, mutagennych i rakotwórczych

Zmiany w PKD od 2025 roku

Od 1 stycznia 2025 r. obowiązuje nowa wersja Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2025). Dla wielu przedsiębiorców oznacza to konieczność aktualizacji kodów działalności. Sprawdź, co dokładnie się zmieniło i jak możesz się do tego przygotować, by uniknąć nieporozumień czy problemów formalnych w przyszłości.

Co to jest PKD i dlaczego ma znaczenie?
PKD to zestaw kodów przypisujących firmom rodzaj prowadzonej działalności. Kod ten jest wykorzystywany:

• przez urzędy skarbowe – do określania obowiązków podatkowych,
• przez Główny Urząd Statystyczny – do prowadzenia analiz i raportów,
• przez instytucje finansowe i grantowe – przy przyznawaniu dotacji, kredytów czy ulg.

Z punktu widzenia przedsiębiorcy – prawidłowo dobrany kod PKD nie tylko spełnia wymagania formalne, ale też może pomóc w uzyskaniu wsparcia z funduszy unijnych lub krajowych.

PKD 2025 – co się zmienia?
Nowa klasyfikacja została opracowana z myślą o dynamicznych zmianach gospodarczych, technologicznych i środowiskowych. Największe modyfikacje dotyczą:

Branży IT i nowych technologii
Nowe kody obejmują:

• sztuczną inteligencję (AI) – tworzenie algorytmów, narzędzi, aplikacji AI,
• blockchain – działalność związaną z technologią rozproszonych rejestrów,
• cyberbezpieczeństwo – ochronę danych i systemów,
• analitykę danych i uczenie maszynowe – tworzenie systemów opartych na big data i ML.

Te zmiany mają na celu lepsze rozróżnienie specjalizacji firm z sektora IT i zwiększenie precyzji klasyfikacji.

E-commerce
Rosnąca liczba modeli sprzedaży internetowej wymusiła bardziej szczegółowe podejście. Wprowadzono odrębne kody m.in. dla:

• platform marketplace (np. Amazon, Allegro),
• modelu dropshippingowego – sprzedaży bez magazynowania towaru,
• sprzedaży cyfrowych produktów i usług, takich jak kursy online, e-booki, aplikacje.

Dzięki temu firmy mogą dokładniej określić profil swojej działalności, a GUS zyska lepsze dane do analiz sektora e-commerce.

Zielona gospodarka
Nowe kody PKD pojawiły się także w obszarze tzw. „zielonej gospodarki”:

• produkcji energii odnawialnej – słońce, wiatr, biomasa,
• recyklingu i gospodarku obiegu zamkniętego – odzysk surowców, ponowne ich wykorzystanie,
• elektromobilności – produkcji, serwisu, sprzedaży pojazdów elektrycznych i infrastruktury do ich ładowania.

To wyraz rosnącej roli ekologii i zrównoważonego rozwoju w gospodarce.

Zmiana kodów PKD dla przedsiębiorców oznacza konieczność dostosowania kodów działalności do nowych przepisów – nie od razu, ale w określonym terminie.

W zależności od daty rozpoczęcia działalności oraz rodzaju składanych wniosków, obowiązki przedsiębiorców różnią się:

– Przedsiębiorcy rozpoczynający działalność po 1 stycznia 2025 r.
Każdy, kto zarejestruje działalność gospodarczą od 1 stycznia 2025 r., będzie zobowiązany do korzystania wyłącznie z kodów zawartych w nowej klasyfikacji PKD 2025. Nie będzie możliwości wskazania kodów z poprzedniego systemu (PKD 2007).

– Przedsiębiorcy zarejestrowani przed 1 stycznia 2025 r.
Dla firm, które zostały wpisane do CEIDG lub KRS przed wejściem w życie nowych przepisów, przewidziano dwuletni okres przejściowy, trwający do 31 grudnia 2026 r. W tym czasie przedsiębiorcy mogą kontynuować działalność na dotychczasowych kodach PKD 2007, jednak każda zmiana wpisu wymusi aktualizację kodów PKD do wersji 2025 – system automatycznie wyświetli nowe kody.
Po zakończeniu okresu przejściowego, wszystkie firmy, które nie zaktualizowały kodów samodzielnie, zostaną przeklasyfikowane automatycznie przez systemy CEIDG i KRS. Nowe kody zostaną przypisane zgodnie z tzw. „kluczami przejścia” – czyli tabelą powiązań między starymi a nowymi kodami PKD.

Od 2026 r. zlecenia i działalność gospodarcza wliczą się do stażu pracy

Rząd przyjął projekt nowelizacji Kodeksu pracy, który wejdzie w życie 1 stycznia 2026 r. Zgodnie z nowymi przepisami, do stażu pracy będą wliczane także okresy wykonywania umów zlecenia oraz prowadzenia działalności gospodarczej. To przełomowa zmiana, która zlikwiduje część nierówności między pracownikami etatowymi a osobami zatrudnionymi w oparciu o inne formy współpracy.

Nowe przepisy obejmą blisko 1,9 mln osób i pozwolą m.in. na uzyskanie dłuższego urlopu wypoczynkowego dzięki doliczeniu dotychczas pomijanych okresów aktywności zawodowej.

Do stażu pracy będą wliczane m.in.:

• umowy zlecenia, o świadczenie usług i agencyjne,
• okresy prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,
• współpraca z osobą prowadzącą działalność (np. samozatrudnienie),
• praca za granicą (udokumentowana inaczej niż na podstawie umowy o pracę),
• członkostwo w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych i kółkach rolniczych
• zawieszenie działalności na czas opieki nad dzieckiem.

Oznacza to, że osoby wykonujące w poprzednich latach pracę np. na podstawie umowy zlecenia będą mogły – po przedłożeniu stosownych dokumentów – doliczyć ten czas do swojego stażu pracy. W praktyce może to przełożyć się na dłuższy urlop czy dodatkowe świadczenia wynikające z dłuższego stażu zawodowego.

W celu zaliczenia nowych form zatrudnienia do stażu pracy, konieczne będzie ich potwierdzenie:

• w przypadku działalności gospodarczej i umów zlecenia – na podstawie zaświadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS),
• w przypadku gdy nie było obowiązku zgłoszenia do ZUS – na podstawie innych dokumentów, które wiarygodnie potwierdzą wykonywanie pracy

Nowelizacja została zatwierdzona 23 maja br. Przepisy wejdą w życie 1 stycznia 2026 roku. Do tego czasu zarówno pracodawcy, jak i pracownicy mają czas na przygotowanie się do nowych regulacji oraz zgromadzenie niezbędnej dokumentacji.

Mechanizm podzielonej płatności w VAT

W prowadzeniu działalności gospodarczej niektóre transakcje wymagają szczególnej ostrożności i spełnienia dodatkowych obowiązków podatkowych. Jednym z takich rozwiązań jest mechanizm podzielonej płatności – znany szerzej jako split payment. Choć w wielu przypadkach jego stosowanie jest dobrowolne, w określonych sytuacjach staje się obowiązkowe.

Mechanizm podzielonej płatności polega na tym, że płatność za fakturę jest rozdzielana na dwie części:

• kwota netto (czyli bez VAT) trafia na zwykły rachunek bankowy sprzedawcy,
• kwota VAT trafia natomiast na specjalny, wydzielony rachunek VAT, przypisany do tego samego konta firmowego.

Taki podział jest stosowany wyłącznie w transakcjach między przedsiębiorcami i dotyczy tych, które podlegają opodatkowaniu VAT.

Mechanizm podzielonej płatności jest obowiązkowy, jeśli spełnione są łącznie trzy warunki:

1. Strony transakcji to czynni podatnicy VAT (czyli obie strony są przedsiębiorcami).
2. Transakcja dotyczy tzw. towarów lub usług wrażliwych, wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT.
3. Wartość brutto faktury wynosi co najmniej 15 000 zł

W takich przypadkach na fakturze musi się znaleźć adnotacja „mechanizm podzielonej płatności”, a nabywca ma obowiązek zastosować split payment przy płatności.

Do towarów i usług wrażliwych należą m.in.:

• paliwa, oleje, węgiel, stal, złoto, srebro, miedź, aluminium,
• elektronika: telefony, laptopy, dyski, pamięci, układy scalone,
• odpady, surowce wtórne, tworzywa sztuczne,
• części do silników i maszyn,
• prace budowlane i instalacyjne (elektryczne, cieplne, wodno-gazowe).

Szczegółowy wykaz towarów i usług wrażliwych znajduje się w załączniku nr 15 do ustawy o VAT.

Brak zastosowania obowiązkowego mechanizmu split payment może mieć poważne konsekwencje. Do najważniejszych z nich należą:

• dodatkowe zobowiązanie podatkowe – nawet 30% wartości podatku VAT z faktury,
• sankcje karno-skarbowe – grzywny za brak wymaganej adnotacji „MPP” na fakturze,
• utrata prawa do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu – jeśli płatność została dokonana niezgodnie z przepisami.

KSEF – AKTUALNA SYTUACJA DOTYCZĄCA WPROWADZENIA KRAJOWEGO SYSTEMU e-FAKTUR

Na jakiś czas zaprzestaliśmy poruszać temat KSEFu z względu na liczne niejasności, przesunięcia i zmiany. Nowe terminy zbliżają się wielkimi krokami, więc warto przypomnieć jak aktualnie wygląda temat tak ważnego projektu. Z uwagi na to, że od listopada 2024 nie widać większych postępów w zakresie prac legislacyjnych Minister Finansów postanowił odpowiedzieć na najbardziej nurtujące wszystkich pytanie, a mianowicie – czy wejście w życie KSEF zostanie ponownie przesunięte?

W Swojej wypowiedzi MF jednoznacznie wskazał, że nie planują przesunięcia terminów obowiązkowego KSEF, którymi są kolejno:
– od 1 lutego 2026 r. – obowiązkiem e-fakturowania zostaną objęte duże podmioty,
– od 1 kwietnia 2026 r. – pozostałe podmioty.

MF wskazuje również, że prace rzekomo trwają aktualnie intensywne prace w zakresie samej architektury KSeF, a także weryfikacje założeń biznesowych oraz prawnych.
W wypowiedzi padło kilka konkretnych stanowisk w tej sprawie:
– MF nie wyklucza skierowania projektu do ponownej konsultacji,
– zakłada się, że projekt ws. Ustawy z zakresie KSeF zostanie skierowany pod obrady Rady Ministrów jeszcze w II kwartale 2025 roku,
– powstanie nowy projekt nowelizacji ustawy o VAT, uwzględniający zgłoszone uwagi w trakcie konsultacji publicznych projektu tej ustawy z listopada 2024.

NOWY PROGRAM MINISTERSTWA RODZINY, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ

28 kwietnia 2025 roku ogłoszono nowy program skrócenia czasu pracy, na którego realizację przeznaczono 10 mln zł. Na ten moment nie są znane konkrety, aczkolwiek mówi się o poniższych prawdopodobnych modelach programu:
– czterodniowy tydzień pracy,
– skrócenie dziennego wymiaru godzin pracy,
– dodatkowe dni wolne w ramach urlopu wypoczynkowego.

Program nie będzie obligatoryjny dla przedsiębiorców. Firmy będą mogły same zdecydować o swojej chęci dołączenia do niego.

Można się zastanawiać, skąd wziął się pomysł na taki eksperyment. Jeśli przyjrzeć się statystykom odpowiedź jest prosta. Polacy pracują zdecydowanie więcej niż znaczna część Europejczyków. Średnia tygodniowa w Polsce to 39,3 godziny, natomiast średnia unijna to 36,1 godzin. Dla przykładu Francuzów już od 2000 roku formalnie obowiązuje 35-godzinny tydzień pracy, natomiast Hiszpanie od 2021 roku wprowadzają w różnych sektorach czterodniowy tydzień pracy.

NOWOŚCI W INTERPRETACJACH INDYWIDUALNYCH (VAT I CIT)

W marcu i kwietniu 2025 pojawiły się dwie ciekawe interpretacje indywidualne w zakresie zarówno podatku VAT jak i CIT.
4 kwietnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację w zakresie pełnego odliczenia podatku VAT od zakupu quada do firmy. We wniosku wskazano pełen odpis wykorzystania pojazdu w 100% do działalności gospodarczej jako m.in.:

1. Sprzęt odgarniający śnieg i koszący trawę na bazie transportowej w Państwa firmie jak i w przyszłości u potencjalnych klientów.
2. Wynajem sprzętu użytkownikom indywidualnym dla rekreacji.
3. Pomoc przy przestawianiu przyczep na bazie transportowej – quad wyposażony w hak holowniczy.
4. Przewożenie siana i innych produktów w przyszłej hodowli zwierząt.

W indywidualnej interpretacji wskazano, że przy powyższym uzasadnieniu i wskazaniu faktycznego 100% wykorzystania pojazdu w działalności podatnik ma prawo do pełnego odliczenia VAT z faktury zakupu.

Kolejna interpretacja, tym razem z 18 marca 2025 r. została wydana w sprawie odpisów amortyzacyjnych oraz wydatków związanych z samochodami służbowymi w spółkach opodatkowanych citem estońskim. W wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka opodatkowana estońskim CIT udostępniała swoim pracownikom samochody służbowe, które były wykorzystywane zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych (tzw. użytek mieszany). W związku z tym pojawiły się wątpliwości dotyczące kwalifikacji wydatków związanych z tymi pojazdami oraz ich wpływu na podstawę opodatkowania.

Dyrektor KIS uznał, że w przypadku użytkowania samochodów służbowych przez pracowników do celów mieszanych, 50% wydatków związanych z tymi pojazdami (w tym odpisów amortyzacyjnych) należy zakwalifikować jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą. W konsekwencji, ta część wydatków podlega opodatkowaniu estońskim CIT jako dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

Przedsiębiorcy korzystający z estońskiego CIT powinni zwrócić szczególną uwagę na sposób użytkowania samochodów służbowych przez pracowników. Aby uniknąć dodatkowego obciążenia podatkowego, warto:
– Prowadzić ewidencję przebiegu pojazdów, dokumentując ich wykorzystanie wyłącznie do celów służbowych.
– W przypadku użytku mieszanego, być świadomym konieczności opodatkowania 50% związanych z tym wydatków.

ORDYNACJA PODATKOWA – ZMIANY OD 2026 ROKU

W ostatni piątek marca, tj. 28.03.2025 roku opublikowano projekt szerokich zmian dotyczących zarówno Ordynacji podatkowej, jak i wielu innych ustaw. Zapowiada się, że planowane zmiany mają wejść w życie od 1.01.2026 roku. Ministerstwo Finansów w bardzo pozytywny sposób opowiada o zmianach, które mają doprowadzić do efektywniejszych działań organów podatkowych, a także doprecyzować przepisy, których interpretacje często doprowadzają do skrajnych niezgodności.

W temacie miesiąca skupimy się natomiast na zmianach, które mają pojawić się stricte w Ordynacji Podatkowej. Zgodnie z projektem zaproponowano aż 49 zmian – poniżej wyszczególniono 10 najważniejszych:

• Rewizja instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych: Proponuje się, aby wszczęcie postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia wykroczenia lub przestępstwa skarbowego nie wpływało na termin przedawnienia podatku, z wyjątkiem najpoważniejszych przestępstw ściśle określonych w ustawie. ​
• Nieprzedawnianie się zobowiązań zabezpieczonych hipoteką lub zastawem skarbowym: Zmiana ta ma na celu zapewnienie skuteczniejszego zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa. ​
• Zwolnienie niektórych profesjonalistów z obowiązku raportowania MDR: Radcowie prawni, adwokaci, doradcy podatkowi oraz rzecznicy patentowi zostaną zwolnieni z obowiązku raportowania schematów podatkowych. Zamiast tego będą zobowiązani poinformować swoich klientów o konieczności złożenia takiej informacji do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. ​
• Uchylenie obowiązku składania zawiadomień MDR-2: Ma to na celu uproszczenie procedur i zmniejszenie obciążeń administracyjnych dla podatników. ​
• Ograniczenie częstotliwości przekazywania MDR-3: Proponuje się, aby informacje te były przekazywane raz do roku, z możliwością podpisania ich przez pełnomocnika. ​
• Obniżenie kar za nieprzekazywanie informacji o schemacie podatkowym: Maksymalna kara grzywny ma zostać zmniejszona z 720 do 240 stawek dziennych. ​
• Upoważnienie Ministra Finansów do wydawania rozporządzeń: Minister Finansów otrzyma uprawnienia do zwalniania określonych transakcji z obowiązku zgłaszania uzgodnień krajowych w zakresie MDR, co pozwoli na elastyczne dostosowywanie przepisów do dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej.
• Zmiany w procedurze interpretacji podatkowych: Planowane jest zapewnienie Ministrowi Finansów możliwości składania wniosków do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały abstrakcyjnej, co ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe. ​
• Wprowadzenie mediacji podatkowej: Wprowadzono procedurę rozwiązywania sporów z udziałem mediatora, co ma na celu ułatwienie komunikacji między administracją podatkową a podatnikiem.
• Wprowadzenie uproszczonego postępowania podatkowego: Stworzono model postępowania, który polega na braku postanowienia o wszczęciu, braku zawiadomienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz niesporządzaniu uzasadnienia wydanej w tym trybie decyzji, co ma przyczynić się do szybszego rozstrzygnięcia spraw. ​

URLOP NA ŻĄDANIE W 2025 ROKU

Artykuł 167² kodeksu pracy przedstawia zasady dotyczące udzielania urlopu na żądanie. Zgodnie z jego treścią Pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.

Warto z tego miejsca zaznaczyć, że urlop na żądanie nie jest traktowany jako dodatkowe dni, które przysługują pracownikowi – jest on częścią urlopu wypoczynkowego do którego pracownik w odpowiednim wymiarze ma prawo. Te konkretne 4 dni charakteryzują się jednak tym, że można je wziąć bez uprzedniego informowania czy planowania. W sytuacji, w które pracownik decyduje się skorzystać z owego prawa musi tylko w sposób zgodny z zasadami obowiązującymi w miejscu pracy poinformować o takiej chęci pracodawcę (np. telefonicznie, za pomocą maila lub pisemnie).

WAŻNE!
Pracodawco – nie możesz odmówić pracownikowi udzielenia urlopu na żądanie jeśli informacja o chęci jego wzięcia dotarła do ciebie najpóźniej w dniu rozpoczęcia tego urlopu.

WYDATKI ZWIĄZANE Z UTRZYMANIEM PSA, A KOSZTY W FIRMIE I ODLICZENIE VAT!

Drodzy Przedsiębiorcy,
Zbliżający się czas weryfikacji rocznych rozliczeń przypomina o konieczności odpowiedniego zakwalifikowania wydatków firmowych. Warto zwrócić uwagę na kwestie związane z zakupem psa, który może być traktowany w różnych kontekstach – zarówno w zakresie kosztów uzyskania przychodu, jak i odliczenia VAT. Dla przedsiębiorców, którzy w swojej działalności chcą ująć z psa (np. w roli stróża, pomocnika czy w celach reprezentacyjnych), ważne jest, aby odpowiednio rozliczyć ten wydatek. W tym newsletterze przedstawiamy kluczowe zasady.

Aby przedsiębiorca mógł zaliczyć wydatki na zakup psa do kosztów firmowych, muszą zostać spełnione pewne warunki. Zgodnie z przepisami, wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, jeśli:

• Związek z działalnością gospodarczą: Wydatki muszą być poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przykładowo, zakup psa może być uznany za koszt, jeśli zwierzę pełni funkcję służbową, np. stróża, psa do wykrywania zapachów w firmie czy psa terapeutycznego w kontekście działalności leczniczej.
• Bezpośredni wpływ na osiąganie przychodów: Wydatki na psa mogą być uznane za koszt, jeśli wykazują bezpośredni wpływ na działalność, np. zwiększają bezpieczeństwo przedsiębiorstwa czy poprawiają wizerunek firmy.

W przypadku zakupu psa do firmy, kwestia odliczenia VAT budzi wiele wątpliwości i kontrowersji. Zgodnie z przepisami VAT, tylko wydatki, które są ściśle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, mogą podlegać odliczeniu. Jednak w kontekście psa, który ma pełnić różne funkcje w firmie, takich jak stróż czy pomocnik, pojawia się szereg pytań i wątpliwości. Wielu przedsiębiorców występuje  w tym zakresie o indywidualne interpretacje podatkowe i warto tu zaznaczyć, że w końcowym rozrachunku są one od siebie diametralnie różne. W zależności od sytuacji i przedstawionego stanu faktycznego zdarza się, że w interpretacji indywidualnej znajdujemy stanowisko pozwalające na odliczenie VATu, a również zabraniające korzystania z tego prawa.

Przedsiębiorco – jeśli zastanawiasz się nad ujęciem w działalności Swojego pupila, warto skonsultować tę kwestię pod kątem podatkowym, aby nie było niedomówień, a rozliczenie wydatków nastąpiło zgodnie z przepisami.

ULGI PODATKOWE W PIT

Ulga podatkowa to prawo przewidziane w przepisach prawnych, które podatnik zastosować może w określonych sytuacjach, a których efektem jest zmniejszenie wysokości podatku. Ulgi dzielą się na dwie kategorie: te, które można odliczyć od dochodu, oraz te, które odlicza się bezpośrednio od podatku. Odliczenie od podatku pozwala na obniżenie jego wartości bezpośrednio, podczas gdy odliczenie od dochodu zmniejsza dochód do opodatkowania, co pośrednio wpływa na obniżenie wysokości podatku. Obie formy odliczeń stanowią szansę na zaoszczędzenie znacznej kwoty, dlatego warto zapoznać się z zasadami przyznawania ulg, by dowiedzieć się, które z nich mogą Ci przysługiwać i jak je rozliczyć.

NAJPOPULARNIEJSZE ULGI PODATKOWE:

ULGA NA DZIECKO

Ulga na dziecko przysługuje wszystkim podatnikom, którzy sprawują władzę rodzicielską nad dzieckiem, pełnią rolę opiekuna prawnego lub są rodzicami zastępczymi. Ulga jest przyznawana za każdy miesiąc, w którym spełnione są warunki do jej uzyskania, a jej wysokość zależy od liczby dzieci oraz, w przypadku ulgi tylko na jedno dziecko, od dochodu podatnika.
Roczna wartość ulgi to:
– 1112,04 zł za każde z pierwszych dwóch dzieci,
– 2000,04 zł za trzecie dziecko,
– 2700 zł za czwarte i każde kolejne dziecko.

Ulga ta jest dostępna tylko dla podatników rozliczających się na zasadach ogólnych.

ULGA TERMODERNIZACYJNA

Ulga termomodernizacyjna dotyczy właścicieli lub współwłaścicieli domów jednorodzinnych, a także w zabudowie szeregowej lub bliźniaczej, którzy ponieśli wydatki na termomodernizację budynków. Wydatki, które uprawniają do ulgi, muszą wynikać z katalogu materiałów budowlanych, urządzeń i usług określonych w przepisach (Dziennik Ustaw RP, poz. 2489). Wśród nich wymienia się m.in. montaż i zakup pompy ciepła czy instalacji fotowoltaicznej. Maksymalna kwota odliczenia nie może przekroczyć 53 000 zł. Z ulgi mogą skorzystać podatnicy opodatkowani na zasadach ogólnych, liniowym podatkiem dochodowym lub ryczałtem.

ULGA REHABILITACYJNA

Ulga rehabilitacyjna przysługuje osobom niepełnosprawnym lub ich opiekunom, którzy ponieśli wydatki na rehabilitację lub wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych. Część wydatków podlegających odliczeniu w ramach tej ulgi jest limitowana, np. zakup leków (odliczenie kwoty powyżej wydatkowanych 100 zł miesięcznie), zakup pieluchomajtek i podkładów czy używanie samochodu (do 2280 zł). Podatnik może jednak odliczyć w pełni wydatki poniesione na adaptację mieszkań i budynków, przystosowanie pojazdów, zakup sprzętu medycznego czy pobyt w zakładach rehabilitacyjnych. Potwierdzeniem poniesionych wydatków mogą być faktury, rachunki lub potwierdzenia przelewów. Z ulgi mogą skorzystać osoby rozliczające się na zasadach ogólnych oraz ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

ULGA NA SPONSORING

Ulga na sponsoring pozwala na odliczenie 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność sportową, kulturalną oraz wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę. Efektywnie daje to możliwość rozliczenia 150% wydatków: 100% jako koszt uzyskania przychodów i 50% jako odliczenie. Odliczeniom w ramach tej ulgi podlegają m.in wydatki poniesione na finansowanie klubów sportowych, instytucji kultury, stypendiów sportowych czy naukowych. Skorzystać z niej mogą podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną na ogólnych zasadach lub podatkiem liniowym.

ULGA IKZE

Ulga IKZE pozwala na odliczenie od dochodu wpłat dokonanych na Indywidualne Konto Zabezpieczenia Emerytalnego. To korzystna opcja dla osób, które chcą zaoszczędzić na emeryturę, jednocześnie obniżając podatek dochodowy. Maksymalna kwota odliczenia w 2024 roku dla osób prowadzących działalność gospodarczą wynosi 14 083,20 zł.  Odliczenia można dokonać w rocznym zeznaniu podatkowym od dochodu opodatkowanego według skali podatkowej, podatkiem liniowym lub przychodów ryczałtowych.

ULGA DLA KRWIODAWCÓW

Ulga dla krwiodawców przysługuje osobom, które regularnie oddają krew lub jej składniki. Warunkiem skorzystania z ulgi jest posiadanie zaświadczenia od jednostki organizacyjnej, która realizuje zadania w zakresie pobierania krwi. W ramach tej ulgi podatnik ma możliwość odliczenia 130 zł za każdy 1 litr oddanej krwi/jej składników, nie więcej jednak niż 6% dochodu. Limit ten sumuje się z odliczeniami na darowizny na inne cele (np. organizacje pożytku publicznego). Z ulgi mogą skorzystać osoby opodatkowane na zasadach ogólnych oraz ryczałtem.

ULGA NA DAROWIZNY NA CELE POŻYTKU PUBLICZNEGO

Przysługuje podatnikom, którzy przekazali darowizny na cele określone w ustawie o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Może obejmować m.in. organizacje charytatywne, wspierające rodziny i osoby w trudnej sytuacji życiowej oraz ochronę i promocję zdrowia. Ulga obejmuje kwotę faktycznie przekazanej darowizny, ale nie więcej niż 6% Twojego dochodu lub przychodu (sumowane z innymi odliczanymi darowiznami). Z ulgi mogą skorzystać osoby opodatkowane na zasadach ogólnych oraz ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

• W przypadku urodzenia dziecka przed ukończeniem 28. tygodnia ciąży lub o masie urodzeniowej nieprzekraczającej 1000g – rodzice będą mogli skorzystać z tygodnia urlopu za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu, do 15. tygodnia po porodzie.
• W przypadku urodzenia dziecka po ukończeniu 37. tygodnia ciąży i pobytu dziecka w szpitalu – jeśli dziecko przebywa w szpitalu przez co najmniej 2 dni po porodzie, a pierwszy z tych dni przypada pomiędzy 5. a 28. dniem po porodzie, rodzice będą mogli skorzystać z jednego tygodnia urlopu za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu w okresie od 5. dnia do 8. tygodnia po porodzie.
• W przypadku urodzenia dziecka po ukończeniu 28. tygodnia ciąży, ale przed ukończeniem 37. tygodnia oraz z masą urodzeniową większą niż 1000g – przysługiwać będzie jeden tydzień urlopu za każdy tydzień pobytu dziecka w szpitalu, do 8. tygodnia po porodzie.

Warto również podkreślić, że prawo do uzupełniającego urlopu macierzyńskiego przysługuje nie tylko w przypadku urodzenia dziecka po wejściu w życie tych przepisów, ale i wcześniej. W takich przypadkach istotne jest, aby w dniu 19 marca pracownica lub pracownik uprawnieni byli do korzystania lub korzystali z urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.

ESTOŃSKI CIT

CZYM JEST CIT ESTOŃSKI?

CIT Estoński to alternatywny system opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Pozwala on na odroczenie zapłaty podatku do momentu wypłaty zysku na rzecz wspólników. Spółka objęta estońskim CIT nie płaci podatku dochodowego tak długo jak nie wypłaca wspólnikom zysku. Jeśli natomiast dojdzie do wypłaty zysku, to podatek płaci tylko od tej części wypłacanej, a nie od całego zysku osiągniętego w danym roku podatkowym. Jest to zatem zasadnicza różnica w porównaniu do tradycyjnego systemu CIT, w którym przedsiębiorcy zobowiązani są do miesięcznego odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy, gdy firma osiąga zysk.

Obok momentu powstania obowiązku zapłaty podatku, kolejną różnicą między estońskim CIT a tradycyjnym modelem jest także sama stawka podatku. Tradycyjny podatek CIT podlega stawce 9 % w przypadku małego podatnika i 19% podatku w przypadku pozostałych podatników. W modelu estońskim stawka podatku to odpowiednio 10% dla małych podatników i 20 % podatku dla większych podmiotów. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jest to mniej korzystna opcja, gdyż stawki podatku są wyższe. Jednak różnicę na korzyść estońskiego CIT widać w efektywnej stawce podatkowej. Podczas gdy w klasycznym CIT, dochody podatników obciążone są efektywnie stawką ok. 26% w przypadku małego podatnika, a aż 34% w przypadku pozostałych podatników, estoński CIT oferuje efektywnie niższe stawki – 20% dla mniejszych i 25% dla większych przedsiębiorstw.

Warto jednak podkreślić, że estoński CIT nie jest dostępny dla wszystkich podmiotów. Z sytemu tego skorzystać mogą spółki kapitałowe (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, akcyjna, prosta spółka akcyjna) oraz spółki osobowe (spółka komandytowa i spółka komandytowo-akcyjna), jednak spełnić one muszą określone warunki:

WYŻSZE LIMITY DLA PROWADZENIA KSIĄG RACHUNKOWYCH ORAZ BADANIA SPRAWOZDAŃ FINANSOWYCH

Od 1 stycznia 2025 roku próg, który zobowiązuje do prowadzenia pełnej księgowości, wzrośnie do 2,5 mln euro przychodów netto. Aby przeliczyć tę kwotę na złote, stosujemy średni kurs euro z dnia 1 października 2024 roku, który wynosił 4,2846 zł. Oznacza to, że limit w złotówkach wyniesie 10 711 500 zł.

Co istotne, nowelizacja zmienia również „rachunkową” definicja przychodów netto, które są brane pod uwagę przy obliczaniu tego limitu. Z kategorii przychodów netto usunięto m. in. przychody z operacji finansowych. Oznacza to, że już nie należy uwzględniać przychodów z operacji finansowych przy liczeniu kwoty przychodów netto w celu porównania ich z limitem 2 500 000 euro.

Największe korzyści z tej zmiany odczują małe firmy, które unikną kosztów związanych z prowadzeniem pełnej księgowości. Pełna księgowość wymaga bowiem rejestrowania wszystkich operacji gospodarczych, a także wiąże się z koniecznością sporządzenia na koniec roku obrotowego sprawozdania finansowego.

Oprócz podwyższenia limitu przychodów dla pełnej księgowości nowelizacja zmienia również przepisy dotyczące obowiązku badania sprawozdań finansowych przez biegłych rewidentów.

Obowiązek badania sprawozdania tzw. pozostałych jednostek wystąpi, gdy w roku obrotowym, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe, spełnione będą co najmniej dwa z następujących warunków:

• suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego stanowiła u nich równowartość w walucie polskiej co najmniej 3 125 000 euro (obecnie 2 500 000 euro),
• przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za rok obrotowy stanowiły równowartość w walucie polskiej co najmniej 6 250 000 euro (obecnie 5 mln euro),
• średnioroczne zatrudnienie w tych jednostkach w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło co najmniej 50 osób (ten warunek pozostanie bez zmian).

Nowe limity będą obowiązywać od roku obrotowego rozpoczynającego się po 31 grudnia 2024 r., a przy ustalaniu ich spełnienia uwzględniane będą przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów osiągnięte w roku obrotowym, który rozpoczął się po 31 grudnia 2023 r.

Nowy współczynnik ekwiwalentu za urlop od lutego 2025.

Od lutego 2025 roku wprowadzone zostaną zmiany w sposobie obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Nowe przepisy mają na celu dokładniejsze odzwierciedlenie rzeczywistego wynagrodzenia pracownika i wyższy poziom sprawiedliwości przy ustalaniu kwoty ekwiwalentu. W związku z tym, zmieni się sposób wyliczania tego świadczenia.

Dotychczasowy sposób obliczania ekwiwalentu:
Dotychczas ekwiwalent za urlop wypoczynkowy obliczany był na podstawie wynagrodzenia podstawowego pracownika, przy uwzględnieniu średniego miesięcznego wynagrodzenia za ostatnie 3 miesiące przed dniem wypłaty ekwiwalentu. W praktyce oznaczało to, że w skład ekwiwalentu wchodziły tylko te składniki wynagrodzenia, które były uznawane za „podstawowe”, a inne, zmienne składniki (takie jak premie, dodatki, czy prowizje) nie były brane pod uwagę. Efektem tego była możliwość, że ekwiwalent nie odzwierciedlał pełnej wysokości wynagrodzenia pracownika.

Nowy sposób obliczania ekwiwalentu:
Zgodnie z nowymi przepisami, od lutego 2025 roku ekwiwalent za urlop będzie obliczany na podstawie całkowitego wynagrodzenia, które pracownik otrzymuje, w tym nie tylko wynagrodzenia podstawowego, ale także składników zmiennych, takich jak:

• premie,
• prowizje,
• dodatki do wynagrodzenia (np. za nadgodziny),
• inne świadczenia pieniężne, które pracownik otrzymuje w ramach wykonywanej pracy.

Zmiana ta ma na celu bardziej dokładne oddanie wartości wynagrodzenia, które pracownik otrzymuje za swoją pracę. Warto dodać, że współczynnik ekwiwalentu, który dotychczas był ustalany na podstawie średniego wynagrodzenia, będzie teraz obliczany w sposób bardziej kompleksowy, uwzględniający wszystkie elementy wynagrodzenia, co pozwoli na precyzyjniejsze wyliczenie ekwiwalentu.

Różnice:

1. Zakres składników wynagrodzenia: W poprzedniej wersji ekwiwalentu wliczane było tylko wynagrodzenie podstawowe, a nowe przepisy uwzględniają także składniki zmienne, takie jak premie i prowizje.
2. Dokładność obliczeń: Nowe zasady mają na celu dokładniejsze odwzorowanie pełnego wynagrodzenia pracownika, co sprawia, że wysokość ekwiwalentu za urlop będzie wyższa w przypadku osób otrzymujących zmienne składniki wynagrodzenia.
3. Współczynnik ekwiwalentu: Zmiana dotyczy także współczynnika ekwiwalentu, który będzie teraz obliczany na podstawie pełnego wynagrodzenia, co umożliwia bardziej sprawiedliwe i adekwatne ustalenie wartości ekwiwalentu.

PROCEDURA VAT-OSS

 Co to jest procedura VAT-OSS?

VAT-OSS (One Stop Shop) to uproszczona procedura rozliczenia VAT, która pozwala przedsiębiorcom prowadzącym sprzedaż towarów i usług na rzecz konsumentów (B2C) w innych krajach UE uniknąć obowiązku rejestracji VAT w każdym z tych krajów. Dzięki VAT-OSS, przedsiębiorcy mogą składać jedną deklarację VAT oraz dokonywać jednej płatności podatku w swoim kraju rejestracji, który następnie rozliczy VAT z odpowiednimi państwami członkowskimi.

Kogo dotyczy procedura VAT-OSS?

Procedura VAT-OSS dotyczy firm, które:

1. Sprzedają towary do konsumentów (B2C) w innych państwach członkowskich UE, przy czym łączna wartość dostawy towarów do każdego kraju UE nie przekroczyła w danym roku podatkowym kwoty 10 000 EUR (lub równowartości w walucie lokalnej). Dla sprzedaży przekraczającej tę kwotę konieczne będzie zarejestrowanie się do VAT w państwie członkowskim, w którym dokonano sprzedaży.
2. Świadczą usługi na rzecz konsumentów (B2C), w tym usługi cyfrowe, usługi telekomunikacyjne, nadawcze czy elektroniczne, w państwach członkowskich UE.

W przypadku przedsiębiorców, którzy nie przekraczają wspomnianych progów sprzedaży, procedura VAT-OSS stanowi opcję uproszczenia procedur podatkowych i uniknięcia konieczności rejestracji VAT w każdym państwie członkowskim.

Jak wygląda rejestracja do VAT-OSS?

Rejestracja do VAT-OSS odbywa się w kraju, w którym przedsiębiorca ma siedzibę działalności gospodarczej. Proces ten jest realizowany poprzez formularz rejestracyjny dostępny w administracji skarbowej danego kraju, a w Polsce – przez portal e-Deklaracje. Rejestracja musi odbyć się przed rozpoczęciem świadczenia usług lub dostaw towarów, które będą objęte procedurą VAT-OSS.

Druk VIU-R składamy elektronicznie do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście.

Na czym polega procedura VAT-OSS?

Procedura VAT-OSS pozwala przedsiębiorcy na:

1. Składanie jednej deklaracji VAT raz na kwartał, która obejmuje całą sprzedaż B2C w UE. Dzięki temu przedsiębiorca nie musi rejestrować się w każdym państwie członkowskim, w którym dokonuje sprzedaży.
2. Dokonywanie jednej płatności VAT – podatnik wpłaca VAT należny za sprzedaż towarów i usług w innych krajach UE na konto właściwej administracji skarbowej w kraju rejestracji. Następnie, administracja skarbowa przekazuje odpowiednią część VAT do krajów, w których zrealizowano transakcje.

Korzyści z VAT-OSS:

• Uproszczenie procedur – Przedsiębiorcy nie muszą rejestrować się w każdym państwie członkowskim, w którym dokonują sprzedaży.
• Mniej formalności – Jedna deklaracja i jedna płatność podatku dla całej UE.
• Transparentność – Wszystkie transakcje objęte VAT-OSS są zebrane w jednej deklaracji, co pozwala na łatwiejsze śledzenie obrotów.

VAT-OSS to ważne narzędzie dla przedsiębiorców prowadzących sprzedaż w UE, które znacząco upraszcza rozliczenia VAT i redukuje obciążenia administracyjne. Zachęcamy do skorzystania z tej procedury, jeśli Państwa firma prowadzi sprzedaż B2C w różnych krajach UE.

Bat na nierzetelne spółki. Krajowy podatek minimalny już od 2025 roku!

W 2025 roku nastąpi pierwsze rozliczenie krajowego podatku minimalnego (tzw. podatku od spółek czy podatku od straty i niskich dochodów). Ten sporny do tej pory temat znalazł w końcu swoje rozwiązanie. Co zmieni w przypadku firm?

Wzloty i upadki krajowego podatku minimalnego
Krajowy podatek minimalny to od kilku lat temat, który bardziej dzielił, niż łączył.  Wprowadzony Polskim Ładem miał obowiązywać od 2022 roku, jednak rozwiązanie spotkało się wtedy ze sporą krytyką.
Wówczas podjęto także decyzję o przesunięciu daty wejścia w życie przepisów o dwa lata. Ostatecznie termin został odroczony do 1 stycznia 2024 roku, a pierwsze rozliczenie krajowego podatku minimalnego ma nastąpić już w 2025 roku.

Cele minimalnego podatku dochodowego CIT
Minimalny podatek dochodowy to jedna z nowych form opodatkowania podatkiem CIT. Ma on za zadanie wyznaczyć najniższy poziom podatku do zapłaty w danym roku, który będzie dotyczył określonych podatników.
Ujmując to innymi słowami, celem minimalnego podatku dochodowego jest wyeliminowanie sytuacji, w których dobrze prosperujące spółki uchylają się od płacenia danin na rzecz państwa.

Dla kogo nowy podatek dochodowy?
Kto podlega pod krajowy podatek minimalny? Spółki posiadające polską rezydencję podatkową i krajowe podatkowe grupy kapitałowe, które w roku podatkowym spełniły jeden z poniższych warunków:

• poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych,
• osiągnęły 2% lub niższy niż udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w przychodach innych niż z zysków kapitałowych.

Kto nie zapłaci nowego podatku?
Choć podatek od spółek wydaje się być dużym obciążeniem dla wielu podmiotów, to jednak ustawodawca nie wylewa tu dziecka z kąpielą. Podatek nie obowiązuje np. niewielkich płatników, którzy faktycznie ponieśli stratę czy wykazali niskie dochody.

Podatku minimalnego CIT nie zapłacą:

• mali podatnicy (z przychodami do 2 mln euro),
• nowo powstałe firmy przez pierwsze trzy lata działalności,
• podatnicy, których przychody w danym roku podatkowym były o 30% niższe niż w poprzednim roku,
• firmy działające w sektorze zdrowotnym, komunalnym oraz finansowym (np. banki),
• podmioty w stanie upadłości, likwidacji lub objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym​,
• spółki o prostej strukturze właścicielskiej,

• spółki należące do grupy, których wskaźnik rentowności łącznie przekracza 2%.

Krajowy podatek minimalny – stawki i terminy płatności
Nowości w CIT obowiązują od 2025 roku, dlatego warto wiedzieć, jakie są tu stawki i do kiedy należy uiścić opłaty.
Stawka podatku wynosi 10% od wyliczonej podstawy opodatkowania pomniejszonej o dozwolone odliczenia.
Na podstawę opodatkowania ma złożyć się suma 1,5% przychodów z tzw. działalności operacyjnej (czyli przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych) oraz ,,nadmiernych” kosztów finansowania dłużnego i usług niematerialnych ponoszonych na rzecz podmiotów powiązanych. Chodzi tu o koszty finansowania dłużnego, które zostały poniesione na rzecz podmiotów powiązanych, przekraczające wartość 30% podatkowej EBITDA oraz kwotę poniesionych na rzecz tych podmiotów  kosztów usług lub praw niematerialnych przekraczających wartość 3 mln PLN plus 5% podatkowej EBITDA.

Przy ustalaniu podstawy opodatkowania wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podlegać będą m.in. opłaty z tytułu umowy leasingu środków trwałych, natomiast z przychodów wyłączone będą wartości należności handlowych zbywanych na rzecz podmiotów z branży. Do obliczenia straty oraz udziału dochodów w przychodach nie można będzie uwzględniać wydatków na nabycie środków trwałych, a także przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio lub pośrednio związanych z tymi przychodami. Można więc wyraźnie zauważyć, że sposób wyliczenia podatku jest zupełnie inny niż na potrzeby klasycznego CITu.

Istnieje również możliwość skorzystania z uproszczonego sposobu ustalania podstawy opodatkowania stanowiącej kwotę odpowiadającą 3% wartości osiągniętych w roku podatkowym przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych. O wyborze takiego uproszczenia należy poinformować właściwy organ podatkowy w zeznaniu podatkowym, składanym za rok podatkowy dokonania tego wyboru.

Termin wpłaty podatku minimalnego jest zbieżny z terminem wpłaty podatku dochodowego od osób prawnych i upływa on 31 marca 2025 roku.
Nie ma obowiązku uiszczania zaliczek na podatek w trakcie roku podatkowego. Minimalny podatek dochodowy jest należny za cały rok obrotowy.

Podsumowanie
Krajowy podatek minimalny od osób prawnych obejmuje spółki, które wykazały stratę lub niski próg dochodu. W głównej mierze celuje on w podmioty, które w związku ze swoją sytuacją nie powinny utrzymywać się w warunkach rynkowych lub mogą np. służyć do działań optymalizacyjnych.

Zmniejszenie składki zdrowotnej – to już fakt

Niewielki przedsiębiorca, który nie wykazuje dużego dochodu, zapłaci mniej w ramach składki zdrowotnej. Sejm przyjął istotne zmiany w tym zakresie na 2025 r. Dotyczą one podstawy minimalnej składki zdrowotnej, ale także składki od środków trwałych, np. sprzedaży samochodów i maszyn.

Składka zdrowotna w dół
Od 1 stycznia 2025 roku minimalna podstawa wymiaru składki zdrowotnej zostanie zmniejszona do poziomu 75% minimalnego wynagrodzenia- w przypadku 2025 roku będzie, to więc kwota 314,96 zł. Co to oznacza w praktyce?
Do tej pory podatnicy na skali podatkowej oraz podatku liniowym opłacali składkę zdrowotną od dochodu – odpowiednio 9% lub 4,9%, przy czym składka zdrowotna nie mogła być niższa niż 9% minimalnego wynagrodzenia.
Wprowadzone zmiany spowodują, że minimalna składka zdrowotna dalej będzie stanowić 9%, ale liczone od 75% minimalnego wynagrodzenia. Zmiana ta zmniejszy więc podstawę minimalnej składki zdrowotnej o 25%.

Dla kogo to dobra wiadomość?
Nowe przepisy w zakresie obliczania wymiaru składkowego będą dotyczyły dziesiątek biznesów. Na obniżeniu składki zdrowotnej zyskają w pierwszej kolejności przedsiębiorcy z niskimi dochodami lub ci, którzy w ogóle ich nie osiągają.
Pozostali, którzy osiągają dochody przekraczające wartość minimalnego wynagrodzenia, zapłacą jak dotychczas składkę zdrowotną w wysokości 9% dochodu przy skali podatkowej lub 4,9% przy podatku liniowym.

Składki a środki trwałe
Druga spora zmiana związana ze składką zdrowotną dotyczy ustalania wysokości składki zdrowotnej przy sprzedaży środka trwałego.
Przepisy obowiązujące do 31 grudnia zakładały, że przedsiębiorca musiał zapłacić składkę zdrowotną od przychodu uzyskanego ze sprzedaży środka trwałego, przy czym jednocześnie dokonywane odpisy amortyzacyjne lub ujęta w kosztach wartość niezamortyzowanej części ŚT obniżały podstawę opodatkowania.

Dzięki wprowadzonym zmianom przedsiębiorcy nie zapłacą składki od przychodu ze sprzedaży środka trwałego, ale nie będą mogli również pomniejszyć składki o niezamortyzowaną część ŚT.

Kto zyska przy sprzedaży ŚT?
Nowości będą korzystne głównie dla przedsiębiorców, którzy sprzedają środek trwały za mniejszą wartość niż koszt jego nabycia, oraz tych, którzy zamortyzowali całkowicie środek trwały przed jego sprzedażą.
Dlaczego? Wynika to z faktu, że jeżeli w momencie sprzedaży środek trwały nie będzie całkowicie zamortyzowany, przedsiębiorca nie będzie mógł uwzględnić w podstawie wyliczenia składki zdrowotnej kosztów niezamortyzowanej części środka trwałego.

Kiedy rozwiązanie jest korzystne?
Rezygnacja z rozliczenia środków trwałych wcale nie musi być więc korzystna.
Dobra wiadomość jest jednak taka, że podatnicy podatku liniowego lub skali podatkowej będą mogli zadecydować, którą metodę rozliczenia chcą wybrać – dotychczasową czy nową. Wyboru będzie można jednak dokonać dopiero w rocznym rozliczeniu składki, a przy wyliczaniu miesięcznej składki stosowana będzie podstawowa zasada, czyli nieuwzględnienie sprzedaży środków trwałych.
Przedsiębiorcy opodatkowani ryczałtem nie będą mieć możliwości wyboru, gdyż nie rozliczają oni kosztów, a jedynie przychody, a co za tym idzie na zmianie na pewno nie będą stratni, gdyż przychód osiągnięty ze sprzedaży środka trwałego nie zwiększy sumy ich przychodów ujętych do wyliczenia składki zdrowotnej.

Nowa definicja budynków i budowli

Co jest budynkiem, a co budowlą? Z pozoru rozważanie na ten temat wydaje się mało istotne. Jednak nie w kwestii podatkowej. Odpowiednie definicje od 2025 roku stają się kluczowe do prawidłowego rozliczenia podatku od nieruchomości.

Zmiany w prawie
1 stycznia 2025 roku wchodzą w życie ważne dla przedsiębiorców zmiany w podatku od nieruchomości. Są one wymuszone orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, który zakwestionował wcześniejsze definicje, odwołujące się do Ustawy o prawie budowlanym.
Obecnie wszystkie obiekty na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości są zdefiniowane w Ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.

Co jest budynkiem?
Definicja budynku określa obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami, które zapewniają możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Zgodnie z nową definicją, wykluczone w niej obiekty magazynowe będą więc od teraz opodatkowane jako budowla, nawet jeśli posiadają wszystkie cechy konstrukcyjne wskazane w definicji budynku.

Definicja budowli
Zmiany dotyczą również definicji budowli. Zgodnie z nimi jako budowlę zakwalifikujemy:

• obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w nowym Załączniku nr 4 do Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,

• elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej linową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w części niebędącej budynkiem – wyłącznie w zakresie ich części budowlanych,
• urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne, w tym służące do oczyszczania lub gromadzenia ścieków, oraz inne urządzenie techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w podpunkcie a, niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem,
• urządzenie techniczne inne niż wymienione w podpunktach a–c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych,
• fundamenty pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową
• wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy są częścią obiektu niewymienionego w ustawie.

Ustawodawca wskazał również w Załączniku nr 4 do Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wykaz obiektów uznawanych za budowle na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Dlaczego definicje są takie ważne?
Odpowiednia kwalifikacja obiektów ma ogromne znaczenie w kontekście ustalenia wysokości stawki podatku od nieruchomości. W przypadku budowli stawka podatku wynosi bowiem 2% ich wartości, a przy opodatkowaniu budynków wysokość podatku uzależniona jest od ich powierzchni.
Tym samym, właściwe zakwalifikowanie obiektu jest kluczowe dla określenia wymiaru należności podatkowej.

Nowy rok, nowe zmiany. Co czeka nas w podatkach w 2025 roku?

JPK CIT, PIT kasowy czy wyższa akcyza. Nowości podatkowe to gorący temat, który pojawia się zawsze w ostatnim kwartale. Podpowiadamy, co czeka przedsiębiorców w nadchodzącym 2025 roku.

Nowości w przyszłym roku
Grudzień to dobry moment na podsumowanie zmian, które czekają nas w podatkach wraz z początkiem 2025 roku. A tych – jak co roku – z pewnością będzie niemało.
Znaczna część zmian, które są już oficjalnie potwierdzone, została przez nas omówiona w poprzednich wydaniach naszego #Starlitletter.

Najważniejsze zmiany w 2025 roku:
Poniżej znajdziesz najciekawsze i najważniejsze zmiany, jakie czekają nas w 2025 roku. Będą to przede wszystkim:

1. JPK CIT – projekt jest na etapie opiniowania.
2. Nowa definicja budynków i budowli w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
3. Globalny podatek wyrównawczy.
4. PIT kasowy.
5. Podwyżki akcyzy.
6. Projekt rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących – czeka na podpis MF.
7. Zwolnienie z VAT dla małych firm w całej UE.
8. Zmiany w składce zdrowotnej – projekt w Sejmie.

Co dalej?
Zastanawiasz się, co jeszcze może być kluczowe dla przedsiębiorców w 2025 roku? Zostań z nami! W kolejnych numerach przyjrzymy się zmianom, które będą wchodzić w życie po przyjęciu projektu przez Sejm.

Ułatwienia dla rodziców wcześniaków

Rodzice dzieci, które urodziły się przedwcześnie lub wymagały hospitalizacji będą korzystać z dłuższego urlopu macierzyńskiego. Nowelizacja kodeksu pracy została przyjęta od końca listopada.

Dla kogo zmiany?
27 listopada 2024 Sejm znowelizował Kodeks Pracy. Nowości dotyczą wydłużenia urlopu macierzyńskiego dla rodziców dzieci, które urodziły się przedwcześnie lub wymagały hospitalizacji po terminowym porodzie.
Co istotne, zmiany nie dotyczą tylko rodziców biologicznych, ale także prawnych opiekunów, rodziców zastępczych oraz adopcyjnych.

Jak długi będzie urlop?
Nowelizacja polega na wprowadzeniu do KP uzupełnienia urlopu macierzyńskiego o okres od 8 do 15 tygodni – na konkretną długość wpływ będzie miał okres hospitalizacji i tygodnia ciąży, w którym dziecko się urodzi oraz od tzw. masy urodzeniowej.

Konkretne przypadki:
W zakresie wprowadzonych zmian wyróżniamy trzy przypadki:

1. Jeśli dziecko urodzi się przed ukończeniem 28 tc lub z masą równą lub mniejszą niż 1000 g – uzupełniający urlop macierzyński może wynieść tu nawet maksymalny wymiar, czyli 15 tygodni. W tej sytuacji obowiązywać będzie zasada: tydzień w szpitalu = tydzień urlopu.
2. Jeśli dziecko urodzi się między 28 a 36 tc z masą urodzeniową powyżej 1000 g – urlop będzie mógł wynieść do 8 tygodni. Analogicznie jak we wcześniejszym przypadku, tutaj również obowiązuje zasada: tydzień w szpitalu = tydzień urlopu.
3. Jeśli dziecko urodzi się po ukończeniu 37 tc i będzie wymagało hospitalizacji od 5 dnia po porodzie do 8 tygodnia po porodzie – urlop wyniesie do 8 tygodni. Tutaj warunek jest inny, a mianowicie po porodzie pobyt dziecka w szpitalu musi wynosić przynamniej 2 kolejne dni w okresie od 5 do 28 dnia po porodzie.

Ustawa ma wejść w życie po 3 miesiącach od dnia ogłoszenia.

Koniec VAT dla małych firm w całej UE

Zwolnienie z VAT dla małych firm w całej Unii Europejskiej stało się faktem. Ma to ułatwić prowadzenie działalności gospodarczej na terenie wspólnoty.

Gdzie obowiązuje zwolnienie z VAT?
Nowelizacja podpisana przez Prezydenta to ciekawe rozwiązanie dla najmniejszych firm. Zakłada ona, że małe przedsiębiorstwa skorzystają ze zwolnienia VAT nie tylko w Polsce, ale również w innych krajach UE.
Aby zwolnienie miało miejsce, należy spełnić jeden warunek, a mianowicie zarejestrować się w państwie siedziby działalności gospodarczej oraz składać kwartalne informacje o obrotach osiąganych w każdym państwie członkowskim UE.

Po co nowelizacja VAT?
Podstawowym celem ustawy jest ułatwienie prowadzenia działalności gospodarczej małym firmom na terenie całej Unii. Obecnie problem polega na tym, że firmy z zagranicy, które rozpoczynają sprzedaż w Polsce, rozliczają VAT od pierwszej sprzedaży w naszym kraju.
Podobnie jest w przypadku małych firm z Polski działających w krajach UE, co oznacza konieczność rejestracji w danym kraju na potrzeby VAT.

Miejsce świadczenia usług:
Opisywany projekt dostosowuje polskie prawo do przepisów UE, które dotyczą miejsca świadczenia usług oraz procedury szczególnej w stosunku do dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków.
Nowe zasady określania miejsca świadczenia dotyczą szeregu usług wykonywanych na rzecz podatników. Będą to m.in. usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne (np. targi i wystawy).
Katalog obejmuje także usługi pomocnicze związane z usługami wstępu na wymienione imprezy w przypadku, gdy obecność ostatecznego odbiorcy (podatnika lub nie-podatnika) takich usług jest wirtualna.
Nowe przepisy mają obowiązywać w krajach UE od 1 stycznia 2025 roku.